Fibromyalgie of toch niet?

Laatste postje dateert hier van 17/01, toen was ik een kleine maand bezig met de Trazodone om mijn slaap te herstellen en zou ik nèt starten met de Sifrol, medicatie tegen rusteloze benen.
Ondertussen zijn we toch wel een paar maanden verder en kan ik een kleine balans opmaken.

De Trazodone werkt niet onmiddellijk, dat heeft precies een paar maanden nodig om op je lichaam te gaan inwerken. Enfin, dat is bij mij toch zo. Ik begon al te wanhopen en te denken dat het bij mij niet zou werken!
Maar nu slaap ik al veel beter en in combinatie met de medicatie voor rusteloze benen kan ik 's morgens ook langer slapen. Dus, deze vroege vogel is een niet meer zo vroege vogel! Joepieee!
De pijn en stramheid bij het opstaan is gebleven, ik moet nog altijd roderen 's morgens, maar dat ben ik toch al gewoon.
Ook ben ik absoluut niet pijnvrij. Ik heb alweer dagen gehad dat ik verga van de pijn terwijl er ogenschijnlijk geen enkele reden toe is. Dan ben ik kwaad en gefrustreerd en kan ik écht zo opstandig worden hé! Dan ga ik wroeten en opruimen en dingen doen waarvan ik zeker weet dat ik het de volgende dag ga mogen bekopen, maar dan wéét ik tenminste de reden... dan ben IK de reden en dan kan ik alleen maar boos zijn op mezelf!

Vorige week was het weer osteopatentijd. Geen vezel in mijn lijf was nog pijnvrij geloof ik! Schouders en nek bestonden uit één blok beton met staaldraad met hoofdpijn tot gevolg en slapende armen bij het wakker worden. Klinkt niet goed hé? Wel het voelde niet goed ook, geloof me!
Vandaag is de eerste dag sinds het osteopatenbezoek van medio vorige week dat ik me beter voel. Een week na datum dus! Alles met vertraging bij mij... Volgende week staat een tweede bezoek op het programma, want bij mij krijgen ze ook nooit alles in één keer opgelost hé?

Ik zou zo graag wat minder geld moeten uitgeven aan kine, osteo, dokters, onderzoeken en meer geld kunnen uitgeven aan kleedjes en schoenen hé, zoals een normale vrouw? Zucht!

23 april staat de slaapendoscopie gepland in Jette. Daar zullen ze onder narcose mijn apneu onderzoeken. En hopelijk vinden ze iets en kan het gemakkelijk worden opgelost want ik sta nu écht niet te popelen om me te laten opereren aan één of andere obstructie...
14 mei mag ik dan naar Dr. Lambrecht om dit te bespreken.
Na 14 mei kunnen we dus het derde probleem aanpakken en dan zien hoe ik verder evolueer zeker?
Hopelijk steeds beter, maar ik maak me geen illusies.

Het slaaponderzoek was dus gepland op 06 december in de slaapkliniek van het Brugmannziekenhuis in Jette. De dokter die daar de slaapkliniek leidt zou de nr. 1 zijn op gebied van slaaponderzoek. En ik moet zeggen dat mijn huisartse fameus onder de indruk was van het meer dan 8 bladzijden tellende en zeer uitgebreide verslag! Nooit eerder in haar carrière zag ze een dergelijk verslag van een slaaponderzoek. De meeste ziekenhuizen maken er zich héél summier vanaf met een regeltje of drie... tot zes, afhankelijk van je probleem.

Maar nu even terug naar Jette, 6 december.
De dagen en nachten tussen het lopen met de ergometer en het slaaponderzoek waren de lastigste in mijn hele leven geloof ik... Ik moest de Alprazolam stoppen en dat bleek toch wel lastiger dan aanvankelijk gedacht. Als je al praktisch geen oog dicht doet mèt Alprazolam, wat dan zonder? Dat, inclusief de nodige stress om naar het slaaponderzoek te gaan. Ga ik met de auto? Met de trein? Wanneer moet ik vertrekken om mooi op tijd te zijn?

Ik ben uiteindelijk met de trein gegaan, eerst naar Brussel Zuid en dan van Brussel Zuid naar Jette. Het Brugmannziekenhuis ligt gelukkig op wandelafstand van het station. Al goed dat ik niet met de auto was gekomen. Ik zou ten eerste al bijna gestorven zijn van de stress om rond te rijden in Brussel en ten tweede zou ik mijn auto nergens hebben kunnen parkeren zonder boete te riskeren of hoge parkeerkosten te betalen, dus...

Het Brugmannziekenhuis is net een campus met allemaal aparte gebouwen en gebouwtjes. De slaapkliniek is een klein ouderwets gebouwtje en bestaat eigenlijk uit niet meer dan een gang, een verpleegpost op het einde van die gang, zes kamers, een badkamer en het kantoor van de prof. Ik werd onmiddellijk naar mijn kamer gebracht met een dik pak papier, allemaal vragenlijsten waar ik me doorheen heb geworsteld over mijn fysieke en psychische toestand. Soms ook wel vrij diepgaande vragen. Na die paar uur was ik vrij om te doen wat ik wou.

Tegen de avond kwam de verpleger om me vol te hangen met elektroden, twee in mijn haar, vijf op mijn gezicht, twee achter mijn oren, twee op m'n borst, twee onder mijn borst, vier op mijn benen... Goed vastgeplakt met een goeie kwak lijm om nooit meer los te komen! Ik mocht bellen wanneer ik wou slapen. Dan kwamen ze me aansluiten, alle kabeltjes (en dat waren er heel wat!) op zijn plaats, twee sets buisjes langs mijn neus, een knijper op mijn vinger, alles goed vastgeplakt en slaapwel! Ja hallo! Probeer maar eens te slapen met al die kabels! En blijkbaar kan het toch want na 11 minuten was ik al vertrokken! Zelfde slaappatroon als thuis, of nog slechter. Tegen dat het zes uur was, was ik blij dat de verpleegster er was om me los te koppelen. Ik mocht nog wat verder slapen zei ze. Geen haar op mijn hoofd die er ook maar aan dacht om nog te slapen! Al die elektroden losweken met aceton, haar wassen en mezelf weer toonbaar maken was alles waar ik kon aan denken.

Na het ontbijt nog een gesprek met een psychologe en daarna een gesprek met de professor die al meteen de eerste en voor mij wel heel erg verrassende resultaten gaf van het onderzoek.
Ik heb een ernstige slaapstoornis (alsof ik dat nog niet wist!), een combinatie van drie factoren eigenlijk.
Mijn REM-slaap of diepe slaap wordt verstoord door alfagolven (waakgolven). Die diepe slaap is echter wel noodzakelijk zijn voor het herstel van spieren en weefsels...
Tijdens de droomfases stop ik met ademen voor langer dan 10 seconden (apneu). Heb je al eens 10 seconden je adem opgehouden? Da's écht wel lang hé! Dat was de meest verrassende onthulling! De droomfase heeft als doel ons toe te laten ervaringen die we tijdens de dag hebben opgedaan, te verwerken. Een onderdrukking van deze fase kan leiden tot minder stressbestendigheid en concentratiestoornissen overdag...
En als kers op de taart lijd ik aan het Restless Legs Syndroom, ik kan mijn benen niet stil houden waardoor ik wakker wordt. Ik heb dat ook overdag, maar dan sta ik op en loop ik rond tot het betert. 's Nachts sta ik uiteindelijk ook op en doe ik dingen... tot het betert.

Net voor kerstmis (twee weken na het onderzoek) heeft mijn huisarts dan toch het lijvige verslag ontvangen en pas na kerstmis heb ik al gedeeltelijk de medicatie opgestart. Trazodone, een antidepressivum, die in lage dosering slaapherstellend werkt. Goh... De ene nacht slaap ik als een roos, de andere tot rond 4 à 5 uur in de ochtend. De ene dag voel ik me uitgerust en energiek, de andere dag voel ik me zombie-achtig... net alsof dat halve pilletje pas tegen de ochtend zijn werk begint te doen. Maar over het algemeen voel ik me toch al beter.

Verder moet ik nu terug een afspraak maken met de NKO-arts in Jette, die samenwerkt met de slaapkliniek voor een slaapendoscopie. Dit onderzoek zal moeten uitwijzen wat de apneu veroorzaakt.

En vandaag ben ik dan, na consultatie bij Dr. Lambrecht, gestart met de medicatie tegen de rusteloze benen, Sifrol. 

Pas nadat deze drie problemen grondig aangepakt zijn, zal ik me na enkele maanden veel beter moeten voelen en zouden de spier- en gewrichtspijnen veel beter moeten zijn.
Laat ons hopen!

Donderdag mocht dan eindelijk de armband van Dr. Lambrecht om.
Na het lange wachten was het dan uiteindelijk toch zo ver!

De armband registreert je stappen, je calorie-intake en calorieverbruik, je slaapkwaliteit en de verzuring in je spieren gedurende 4 dagen. Ondertussen moet je gewoon jezelf blijven en doen wat je normaal gesproken doet, eten wat je normaal eet, etc. zoniet maak je uiteindelijk alleen maar jezelf blaasjes wijs en hang je een volledig vertekend beeld op van je levenswijze.

En het waren vier drukke dagen... eigenlijk zoals altijd...
Donderdag ben ik gewoon doorgegaan met schilderen.
Vrijdag gaan werken en uit eten.
Zaterdag weer schilderen, onderbroken met het spelen van Mama Taxi en 's avonds een feestje waarbij ik toch wel stevig uit de bol ben gegaan op de dansvloer (ik doe dat graag en ik neem er dan ook altijd de consequenties bij de dag nadien!). Het kon uiteindelijk geen kwaad om dat ook eens te laten registreren, want zo ben ik nu eenmaal!
Zondagochtend opruimen en boodschappen doen want we hadden familiebezoek voor de koffie en het eten 's avonds. Ik hoef er niet bij te vertellen dat ik al behoorlijk moe was en dat dit toch wel wat veel van het goeie was in één weekend? Maar ik beklaag me niks, het was gezellig en ik ben uiteindelijk blij dat ik doorgebeten heb.
Maandag, vandaag dus, opnieuw afspraak bij Dr. Lambrechts om de resultaten van deze test door te nemen en te bespreken hoe het verder moet. Mijn ventje is nu voor de eerste keer mee geweest naar de dokter en ik was héél erg blij dat hij het nu eens rechtstreeks kon horen hoe het met mij gesteld is! Niet dat hij me niet gelooft, maar ik ben er nog altijd van overtuigd dat het beter is als hij het eens uit zijn mond kan horen dan van mij...

Mijn stappen waren meer dan oké. Normaal doet een mens ongeveer 10.000 stappen op 24u, dat was bij mij meer dan oké, met een piek op zaterdag en zondag!

Calorietjes waren wat aan de hoge kant, maar zoals ik al zei, het was een zwaar weekend wat eten en drinken betrof...

En dan komen we aan de slaapkwaliteit... En dat is dus mijn grootste probleem... Van alle tijd dat ik in mijn bed lig om te slapen, slaap ik slechts 40%. Wat betekent dat ik, noch mijn lichaam 's nachts recupereert... wat zich vertaalt in spierpijn.
Neem daar nog eens bij dat mijn spieren 4x sneller verzuren dan die van een gezond iemand... en geen recuperatie 's nachts... Als je weet dat het spierweefsel zich om de zes weken vernieuwt bij een gezonde mens en dat dat bij mij niet kan...
Wel dan sta ik versteld van wat ik nog allemaal doe... soms puur op wilskracht, dat is waar!
Dat waren de resultaten van de armband.

De resultaten van de botscan wezen uit dat ik een slechte rug heb, met een knik erin, met sporen van slijtage. Maar dat wist ik al en daar is niet veel aan te doen, behalve de dingen die ik al doe, kine en osteopaat.

De resultaten van de botdensitometrie wezen uit dat ik al botontkalking heb... en dat is vrij jong.
Het is nog niet alarmerend, maar ik mag toch extra calciumtabletten gaan nemen.

We hebben al heel wat puzzelstukken om het vraagstuk op te lossen maar nu moet de oorzaak worden gevonden van mijn slaapprobleem zodat het ook kan worden aangepakt en zodat ik hopelijk (!!) weer een beetje een normaal leven kan hebben.

Het slaaponderzoek is gepland voor volgende week en ik kijk er niet bepaald naar uit... ik ben bang...
Maar we zijn nu al zover... Ik moet nu doorbijten.
Het ergste is dat ik nu compleet GEEN medicatie mag nemen (geen spierontspanners, geen pijnstillers, geen kalmeertabletjes om beter te slapen, niks nougatbollen,...) tot na het slaaponderzoek op 6 december. Niet dat ik daar misbruik van maak, maar dat half tabletje Alprazolam 's avonds is zowat mijn strohalm om toch een beetje slaap te krijgen 's nachts...
Dus als je iemand ziet voorbij sjokken met grote wallen onder zijn ogen in een zombieface, dat ben ik dan...
Mijn huisgenoten zijn ook al gewaarschuwd dat ze me een beetje zullen moeten ontzien of dat het wel eens zou kunnen gebeuren dat hun neus er af is voor ik het weet... Bah!

Mijn verjaardag valt dan ook nog eens in die dagen...
Ik ga hem verzetten dit jaar!
Ik verjaar dit jaar officieel op zaterdag 10 december sè ipv 30 november!
Van eerste keer in het weekend NA al dat gedoe!
Ik hou jullie zeker op de hoogte!
Slaapwel!

Tot 24 november... tot ik die verdomde armband kan aandoen die mijn doen en laten zal registreren voor een dag of drie...

En dan wacht ik...

tot 23 januari 2012... wanneer ik opgenomen zal worden in de slaapkliniek van Prof. Hoffman.

En wat zal het verdict daarna zijn?
Geen fibro, maar wat dan wel?
Welk eng ziektebeeld kan ik hebben?
En wil ik dat wel weten?
Ja,eigenlijk wel als ik geholpen kan worden...
Maar alles duurt zo lang...

En ondertussen ben ik nog steeds niet op miraculeuze wijze genezen van al mijn kwalen hoor!
Mijn moraal zit goed, dat is al veel!
Maar voor de rest...
zal ik jullie niet ambeteren met al mijn ai'tjes en oei'tjes en het feit dat ik momenteel strontemoe ben sè!

Vrijdag mocht ik dan naar Dr. Lambrecht voor bespreking van de resultaten van de onderzoeken die op 23 juni waren gebeurd.

Hij begon met mijn bloedwaarden, die waren volgens hem schitterend. Nergens uitschieters naar boven of naar onder toe, alles netjes binnen de aangegeven waardes voor iemand van mijn leeftijd. Een plaatje dus... een unicum. Zelden gezien in zijn praktijk en een dikke proficiat waard want dat betekent dat ik me goed verzorg en gezond eet. Ik doe het dus goed qua eten en voedingssupplementen. "Never change a winning team", zo zei hij het letterlijk.

Bij de inspanningstest zit ik op 75% van de verwachte waarde. Dat is niet zo goed.
Blijkbaar is mijn uithouding en recuperatievermogen wel goed, maar een sprintje trekken ga je me niet moeten vragen want ik krijg blijkbaar geen zuurstof genoeg binnen, ook al heb ik grote longen.
Dat komt gedeeltelijk door het litteken van mijn schildklier en door tussenribspieren die meer moeten worden geoefend. Blijkbaar hyperventileer ik, chronisch. Dat wezen de longfunctietesten én mijn gesprek met hem uit... ik zit blijkbaar nogal veel te zuchten (!). Op dat punt heb ik hem gevraagd of geeuwen daar ook mee te maken heeft, want ik kan soms een hele middag koffie slurpen en toch zitten geeuwen dat de tranen over mijn wangen rollen.
En nu moet je hier (klik) eens gaan kijken, gewoon uit nieuwsgierigheid, wat de symptomen kunnen zijn van chronische hyperventilatie. Als je de symptomen hebt bekeken mag je hier weer verder lezen.   

Waar was ik? Oh ja, beweging en sport.
Er is geen enkele tegenindicatie waarom ik niet voluit zou mogen sporten. Ik mag lopen, fietsen, zeker driemaal per week 20 minuten tegen een hartslag van 140. (!!) En op dat punt heb ik hem toch onderbroken in zijn betoog. "Dr. Lambrecht, na alles wat jij mij hier zit te vertellen... heb ik eigenlijk volgens jou fibromyalgie?"
"Wel... nee, volgens mij niet." antwoordde hij daarop. "Maar je hebt wel de symptomen, waaronder gewrichts- en spierpijnen die moeten verder onderzocht worden want dat heeft een oorzaak en tot die oorzaak moeten we komen."
Er moet nog een botdensitometrie (klik) gebeuren en een total body botscan (klik), maar volgens hem zijn dit enkel onderzoeken die gewoon nog moeten gebeuren om andere zaken te kunnen uitsluiten.

Het volgende grote punt op het programma is het slaaponderzoek (klik) in het Brugmann ziekenhuis in Jette bij professor Hoffmann. Dr. Hoffmann is blijkbaar een authoriteit op gebied van slaapstoornissen en de wachtlijst om zo'n slaaponderzoek te laten uitvoeren is niet mis... Voorlopig ben ik er zelfs nog niet telefonisch binnen geraakt om een afspraak vast te leggen, dus dat begint al goed hé?
Volgens Dr. Lambrecht zal dit onderzoek, gecombineerd met het dragen van de armband in november, mij uitsluitsel kunnen geven over de oorzaak van alle klachten. Waarop de oorzaak uiteindelijk ook zal kunnen worden aangepakt en waarna ik dan misschien uiteindelijk nog verlost zal kunnen worden van de pijn.

Er is dus weer hoop!
En dit tweeënhalf jaar na de diagnose fibromyalgie!
Ik ben zo blij dat ik mijn buikgevoel heb gevolgd en voor een second opinion ben gegaan!
Oké, ik mag niet te vroeg gaan juichen en ik ben er nog lang niet, maar het is mij bevestigd: ik màg weer hopen op een pijnvrij bestaan!
Wat ik wèl heb weet ik nog niet, maar ik weet dat ik er niet alleen voor sta en ik heb er het volste vertrouwen in dat ik goed begeleid word vanaf hier.
Wordt dus duidelijk vervolgd!  

De kop is eraf!
Ik ben bij Dr. Lambrecht geweest twee weken terug.
En er leeft weer wat hoop in mij, terwijl ik eigenlijk heel goed weet dat die hoop tegen beter weten in is...
Genezen kan je immers niet van fibromyalgie?
Jawel, nog steeds met een vraagteken, want ik blijf hopen dat ze ooit met een behandeling of een geneesmiddel zullen komen die iedereen die lijdt aan fibromyalgie en CVS kan helpen om weer min of meer normaal te functioneren!

Maar goed, terug naar het relaas van mijn bezoek.
Ik ben vol goeie moed vertrokken naar Gent. Eerst te voet naar het station (dat zou me goed doen dacht ik), wat toch een flinke 20 minuten doorstappen is. Dan met de trein naar Gent (neeeeeeee, niet gezellig met een koffie op de trein want ik moest nuchter zijn!) en dan nog een tiental minuutjes stappen tot aan de praktijk van de dokter. Ik moest daar om 8u30 zijn en was ruim op tijd tien na acht al present. En ik zat nog vol plannen! Ik zou daarna de winkelstraten van Gent nog eens onveilig maken, de héle dag lag nog voor me! Een volledige dag verlof om te spenderen! Ik zag dat helemaal zitten...

Aan de receptie mocht ik eerst een vragenlijst invullen: naam, adres, huisarts, korte voorgeschiedenis van operaties en dergelijke (wat was ik blij dat ik goed voorbereid was!), aandoeningen in de familie,... enfin, 't was een korte lijst en ik had mijn dossiertje mee dat ik netjes aan de verpleegster afgaf. Wat lectuur voor de dokter.

Dan mocht ik in een kleedkamertje mijn spulletjes deponeren en mij uitkleden tot op mijn beha en broekje. Maar ik was voorbereid hoor! Geen zwarte beha gecombineerd met een witte onderbroek deze keer! Alles netjes à sorti! Er hing een witte badjas klaar aan een haakje, net als in een wellnesscentrum... En dan mocht ik bij de dokter... mijn badjas zat mij een beetje te krap wat het dichthouden wat bemoeilijkte. Ja goed, ik heb er niet moeilijk over gedaan, straks zou hij me toch in mijn beha en slipje zien dus wat maakte het uit?

De dokter stelde wat vragen: Of ik werkte, hoeveel uren ik werkte, wat voor soort werk, hoeveel kms in de wagen per dag, kinderen, welke leeftijd,...
En hij doorlas ook mijn dossiertje. Het eerste wat hij opmerkte was dat ik de ziekte van Graves (klik) heb gehad... of liever, zoals hij het stelde, nog steeds heb. Waar ik dan wel van schrok.
De ziekte van Graves is een auto-immuunziekte en geeft hyperthyroidie tot gevolg (het te snel werken van de schildklier). Door het gedeeltelijk verwijderen van mijn schildklier eind 2006 en het slikken van schildklierhormoon om de werking van de schildklier te simuleren verdwijnen de vervelende symptomen, maar het lichaam blijft levenslang antistoffen aanmaken tegen de schildklier, hoe klein die nu ook is. En daar schrok ik dus van. Ik dacht écht dat ik daar vanaf was! Niet dus! Als je eigen lichaam zichzelf begint aan te vallen, dan kom je dus in de puree. De ziekte van Graves blijkt in veel gevallen van fibro de grote boosdoener te zijn.

En dan werden de werksituaties besproken en hij bekeek me eens en zei "En gij als brave Westvlaamse zijt daar natuurlijk vééééél te lang blijven werken?" En hij vroeg me ook of ik wist dat het tolerantieniveau tegenover fibro en cvs-patiënten uiterst laag lag in de Vlaanders? En het aantal zelfmoorden uiterst hoog in diezelfde Vlaanders? Dat laatste wist ik niet, dat eerste wel, daar heb ik het hier (klik) al eens uitgebreid over gehad en daar heb ik ondertussen wel al mijn lessen uit getrokken! 

Maar goed, na het nog wat uitwisselen van informatie belandde ik op de tafel voor een echo van mijn flapje schildklier, het hart, de lever, de galblaas, de milt, de nieren,... Daar was ogenschijnlijk niks mis mee. De pijnpunten waren ook niet abnormaal pijnlijk. Maar dat lijkt me moeilijk te meten, want mijn pijngrens ligt dus wel vrij hoog. Als brave Westvlaamse bijt ik op mijn tanden zeker?

En dan mocht ik naar het verpleegsterteam.
Ettelijke buisjes bloed werden uit mijn arm gehaald. Ik heb ze niet geteld want dan ga ik tegen de vlakte. Ik doe braaf mijn ogen toe en onderga. Dan proberen gericht te plassen in een minipotje zonder de boel onder water te zetten om daarna te constateren, als je op je vingers hebt geplast, dat er geen zeep meer in dat pompje zit... Grrrr!

En dan op naar de testen.
Longfunctietesten, EKG en als klap op de vuurpijl de ergometerfietstest en daarvoor mag je je schoenen gaan halen, om hard op die trappers tekeer te kunnen gaan.
Man man man, het zal geen zicht geweest zijn... grote zuigelektroden overal op borst en buik voor de EKG, een bloeddrukmeter aan mijn linkerarm die te pas en te onpas strak werd opgeblazen, een soort helm op mijn hoofd waarin het longfunctietoestel ingehaakt werd en een knijper op mijn neus. En fietsen maar! Alsof je leven ervan afhangt want je moet boven de 60 blijven op het toestel. 60 wat? Ik heb geen idee, maar om de minuut werd de weerstand verzwaard en je moest die 60 blijven halen, mét die tjoep in je mond en die knijper op je neus... Ondertussen wist ik wel niet waar ik met mijn speeksel moest blijven die zich in mijn mond aan het vergaren was en die ik door die verdomde tjoep in mijn mond niet kon doorslikken. Ellende! Ik moest als een gek blijven trappen om die 60 te halen en mocht niet stoppen voor de verpleegster zei dat het welletjes was.

Wel, dat heeft me genekt... mijn hele dag naar de vaantjes, ik had nergens nog zin in behalve recht naar huis, hoe rapper, hoe liever! Ik ben naar het station gestrompeld, heb daar een croissant en een koffie naar binnengewerkt en ben op de eerste trein terug naar huis gesprongen. Al goed dat ik mijn zusje tegenkwam onderweg of ik geraakte niet meer thuis geloof ik... Thuis een heet bad laten lopen en er anderhalf uur in liggen slapen. Van het bad in mijn zetel en weer twee uur gemaft.

Of hoe zo'n onnozel bezoek aan de dokter zo'n impact kan hebben. Ik geloof het nog niet.
29 juli mag ik terug voor de bespreking van de onderzoeken. Ik ben eens benieuwd.
Op die fiets krijgt hij me niet meer... ik wil de 29e wél nog iets van Gent zien, geloof me! 

Volgende week is 't van dat (klik)!
En wie heeft er zijn huiswerk nog niet gemaakt denk je?
'k Zal er maar eens aan beginnen zeker om alles op te lijsten?
Zodat die brave dokter een beetje wegwijs geraakt uit mijn geschiedenis?

Ondertussen heb ik er ook nog altijd geen werk van gemaakt om naar een nieuwe huisarts uit te kijken.
Of eigenlijk wel, maar ik heb ze verdorie nog niet zelf gezien! Het is een groepspraktijk, man en vrouw.
En het eerste telefonisch contact was heel positief en helemaal anders dan ik gewoon ben.
Na mijn uitleg en de vraag of ik 's avonds mocht langskomen met mijn zoon, vond ze het beter om zelf langs te komen bij oma en niet te wachten tot 's avonds. Wat een openbaring!
En oma was alleszins vol lof, dus ja.
Maar er zijn hier zo weinig zieken in huis dat ik maar sporadisch de dokter eens nodig heb... en nu zal ik er werk van MOETEN maken om gewoon eens langs te gaan vooraleer ik naar Dr. Lambrechts ga.
Binnenkort heb ik ook weer een nieuw kinevoorschrift nodig en ik wil écht niet meer teruggaan naar de vorige, niet voor kinevoorschriften en niet voor andere voorschriften.
Voor niks nog eigenlijk!

Morgenavond trek ik dus richting nieuwe huisarts voor een gesprek, mèt een kopie van het dossiertje dat ik zal klaarmaken voor Dr. Lambrechts.
Ik kan niet meer wachten tot er hier écht nog eens iemand ziek valt...
Dus ik begin NU aan mijn huiswerk!