09-12-08

Mijn eerste dag thuis.

Ik weet het, zo'n slechte nacht kan alleen maar een slechte dag als gevolg hebben. Een dag vol pijn.
Daarbovenop mocht ik voor de eerste keer naar het revalidatiecentrum.
De eerste keer is altijd verkennend. Ik mocht op de loopband plaatsnemen, op de fiets... alles 10 minuutjes of korter als ik het niet aankon. Ik legde de therapeute uit dat ik 2 uur kon stappen of een hele dag kon stappen indien nodig, want dat ik mijn grens niet kende, niet meer wist wanneer ik moest stoppen en dan achteraf wel de rekening kreeg gepresenteerd. Dat schijnt normaal te zijn, ze gaan me hier wel grenzen opleggen en die zijn in mijn ogen belachelijk laag.

Ik ben nu ook patiënt. Tussen een zaal vol revaliderende patiënten. Weer wordt ik dus met mijn neus op de feiten gedrukt dat er wel degelijk iets met me scheelt. Ik kan hier niet zelf meer kiezen of ik het wel wil aanvaarden of niet... ik MOET het gewoon aanvaarden, maar zo simpel ligt dat niet. Ik zit naast Louis in zijn rolstoel te wachten tot mijn volgende test en zie Germaine op de loopband schuifelen met haar handtas aan haar arm. Ze wil ze waarschijnlijk niet lossen, bang dat iemand ze zal meenemen.
TL-lampen tegen het plafond en Radio 2-muziek door de luidsprekers, liefst met Vlaamse schlagers.
Wat had je dan verwacht Bien? Een wellnesscenter waar alleen jij bediend werd op je wenken, waar ze met aromatherapie werken en er wel duizend kaarsjes staan te wenken? Om dan nog te zwijgen over die hunk die je vermoeide en stramme spieren komt loswerken?
Nope! Niks van dat! Na de verschillende testjes nog vlug een modderpacking onder je rug en schouders en dan mag je naar huis.

Maar ik moet wel zeggen dat die modderpacking het beste is geweest van de dag! En wat zij kunnen, dat kan ik ook! Vandaag ga ik er anders tegen aan dan gisteren! Deze morgen ben ik na de ochtendspits terug in bed gekropen mét mijn elektrisch dekentje op maximum. En deugd dat dat deed! Ik lag bijna te spinnen als een poes. Daarna opgestaan, een warme douche genomen, me aangekleed en een beetje gelezen. Mijn fles Vittel van 2 liter staat naast me. Die moet vanavond op zijn. Dan op het gemakske boterhammetjes gegeten en een half uurtje gestreken (niet meer!). Beetje bloggen, beetje muziek beluisteren, een kopje koffie,... nog een half uurtje strijken?
Relax!
Die knop in mijn hoofd wordt nog niet automatisch afgezet, ik moet het mezelf nog altijd allemaal opleggen.
Ja hé, wat dacht je dan Bien?
Dat het allemaal zo snel zou gaan?

Commentaren

Ik had dezelfde ervaring na mijn eerste keer in het revalidatiecentrum. Het gevoel écht patiënt te zijn. En ook ik voel me slecht na een slechte nacht. Niet makkelijk om het allemaal te aanvaarden hé zo. Sterkte hoor! xxx

Gepost door: Nana | 10-12-08

Reageren op dit commentaar

eeuwh ... ik heb ooit nog in een ziekenuis gewerkt, maar er nooit bij stilgestaan hoe zo een revalidatie zaal op de patienten moet overkomen ...

Gepost door: Tina | 13-04-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.