11-12-08

Straf schrijven.

Ik had het gisteren weer heel zwaar. Telkens ik van dat ziekenhuis kom, lig ik in de knoop met mezelf. Iedere keer ben ik blij met de dag ademruimte tussen de behandelingen.
En dan dat rotweer, druilerige regen, regen, regen en nog eens regen!
Ik voel me een mislukkeling, een zwakkeling, een aanstelster. Iemand die het leven niet aankan terwijl ze nog niks 'ergs' heeft meegemaakt. Wat zal het dan zijn als ik écht iets ergs tegenkom? Als ik mijn ouders moet afgeven? Als er iets met mijn gezin gebeurt?
Gelukkig kan ik hier open met mijn ventje over praten.
Heb jij dan nog niks meegemaakt? vraagt hij zich af.
Het jarenlang sukkelen met een overactieve schildklier, die volgens de reumatologe de hoofdoorzaak zou zijn van deze ellende?
De onvrijwillige scheiding van je lievelingszus toen je nog te jong was om er iets tegen te kunnen beginnen?
Het anderhalve jaar dat je hebt gewerkt voor een schizofrene psychopaat van een baas, die je zou kapot hebben gekregen, had je toen de kracht uit je eigen niet gevonden om ander werk te zoeken en te vinden?
Het laat allemaal zijn sporen na.
Maar dan begin ik te denken aan die jonge vrouw die ik deze morgen ontmoette in het revalidatiecentrum. Ik hing mijn jas aan de kapstok en mijn blik viel op de schoen die eronder stond, met een stuk kunstbeen eraan. Een lachende jonge vrouw hinkte op krukken rond van het ene toestel naar het andere.
Zie je wel dat ik een aanstelster ben? zeg ik tegen mijn ventje.
Ik denk het niet, zegt mijn ventje, misschien doet ze zich net zo dapper voor als jij als je daar bent en zit ze thuis evengoed in zak en as. Of misschien heeft ze het allemaal al beter kunnen plaatsen dan jij?
Dat kan je zo op het zicht niet zeggen natuurlijk.

Ik zal honderd regeltjes straf moeten schrijven:
Ik ben geen aanstelster, ik ben ziek
Ik ben geen aanstelster, ik ben ziek
Ik ben geen aanstelster, ik ben ziek
Ik ben geen...

Zou het helpen?

Commentaren

Oooggghh, meisje toch. *Snik*.
Proberen te plaatsen. Daar zeg je zoal iets.
Knuffelxxx

Gepost door: Jientje | 11-12-08

Reageren op dit commentaar

Maar 't is ook wel "straf" geschreven!

Gepost door: Jientje | 11-12-08

Reageren op dit commentaar

Nee je bent geen aansteller. Aanvaarding is één van de moeilijkste dingen. Het duurt vele jaren en ook dat zal je moeten leren aanvaarden. Zolang je gezin en je vrienden je nemen zoals je bent, met je zwakke kanten, moet je je geen zorgen maken. Alles komt op zijn tijd. Positief denken is wat je vooral moet blijven doen, samen met vrienden en familie! xxx

Gepost door: Nana | 11-12-08

Reageren op dit commentaar

Neen, Bien. Je bent geen aanstelster.
En iedereen heeft recht op zijn eigen verdriet, het heeft geen zin om jouw leed te vergelijken met dat van anderen.
"Leren leven met..." heeft heel wat tijd nodig. Het gaat met vele ups, maar met nog veel meer downs. Geloof me, het is iets van jaren. En zlefs nu nog, na al die tijd, heb ik periodes dat ik het er verschrikkelijk moeilijk mee heb.
Gelukkig heb je een begrijpende echtgenoot, en blijkbaar kan je er ook over praten. Dat helpt je hopelijk al een hele stap vooruit.
Dikke knuffel,
Kaatje.

Gepost door: Kaatje | 11-12-08

Reageren op dit commentaar

Hoi Bien... ben hier stil door geworden... heel stil! En jij een aanstelster? Kom nou!!! Ik weet het, het aanvaardingsproces ik moeilijk maar probeer er niet tegen te vechten. Als je verdrietig bent, wees dan verdrietig; laat het toe voor even om daarna weer al je moed bijeen te rapen ...
Dikke dikke knuffel
xxx

Gepost door: Lucretia | 12-12-08

Reageren op dit commentaar

Hoi Ben eens terug komen kijken :o)

Wat ik dit jaar geleerd heb, is dat we ons nooit aanstellen. Dat wat jij voelt is voor jou en voor jou alleen. We zijn allemaal verschillend. De ene ervaart al sneller weerstand dan de andere.

Gewoon jouw tempo zoeken ... enne er mogen gerust mindere dagen zijn ...

Groetjes

Gepost door: GI Sanne | 15-12-08

Reageren op dit commentaar

meisje je bent geen aansteller!!!
ik heb nog maar een jaar geleden leren zeggen dat ik een ziekte heb.
zag moe zijn en pijn hebben niet als een ziekte.
een lotgenootje liet mij inzien dat ik wel een ziekte heb.
aanvaarden is zo moeilijk, en dat doe je met vallen en opstaan

Gepost door: fotorantje | 09-09-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.