25-06-09

Als ik achterom kijk...

... en ik zie de weg die ik heb afgelegd, kan ik alleen maar trots zijn op de groei die ik de laatste zes maanden als persoon heb gekend. Ik ben blij met de inzichten die ik kreeg, de mensen die ik heb leren kennen op mijn weg... mensen die stuk voor stuk een deel van mijn leven zijn geworden.
De laatste zes maanden zijn een verrijking geweest voor mij, in alle opzichten en nu ben ik klaar om me aan een nieuwe start te wagen.

Een nieuwe job vanaf volgende week, deeltijds 20 uren, precies wat ik wou, met een uurregeling precies zoals ik het wil... mooi betaald én daarbovenop nog allerhande extra-legale voordelen. Toen ik begin mei mijn cv op monster.be zette en alle specificaties ingevuld had waaraan mijn droomjob moest voldoen, kwam deze vacature naar voor als mogelijkheid. Het gekke is dat ik toen met zekerheid wist dat precies die job de mijne zou worden, ik kan dat niet uitleggen, het was een buikgevoel. En ik solliciteerde ervoor, doorliep de verschillende stadia... en het werd de mijne..., ik begin volgende week woensdag.

En nee, ik heb niet gelogen. Ik heb mijn nieuwe werkgever heel eerlijk verteld dat ik deeltijds wil gaan werken voor mijn gezondheid en dat ik om die reden ben ontslagen bij mijn vorige werkgever. Hij apprecieerde mijn eerlijkheid en is er niet verder op doorgegaan, wat ik dan weer ten zeerste apprecieer. Het zou niet netjes geweest zijn van hem om mijn gezondheidstoestand verder te gaan uitspitten.

Ik werd door een goeie vriendin op de vingers getikt toen ik haar een mail stuurde waarin ik zei dat alles te mooi was om waar te zijn en dat ik hoopte dat het een leuke job zou zijn en dat ik goed zou worden opgenomen in het team.
Ik mag van haar niet zeggen dat ik HOOP dat het een leuke job wordt en dat het allemaal te mooi lijkt om waar te zijn.
Zoals ze bij l'Oreal zeggen dat moet ik ook zeggen: Want ik ben het waard!
En het zàl goed meevallen en ik zàl goed opgenomen worden in het team.
Vanaf nu mag ik de woorden 'hopen, moeten, proberen, soms, als, in principe, tenzij' niet meer gebruiken. Iets wat vanzelfsprekend is, moet niet verwoord worden. Zelfvertrouwen en trouw blijven aan je eigen wijsheid zijn de basis.
En ze heeft gelijk natuurlijk... waarom weer twijfel en angst toelaten?
Ik ga ervoor!

20-06-09

Ochtendstijfheid.

Weet je waar ik helemaal gek kan van worden?
Van die ochtendstijfheid, die stramme ledematen die overal pijn doen bij het opstaan. Mocht ik héél snel moeten opstaan 's morgens, dan zou ik zeker van de trap vallen en iets breken.
Enfin, zo voelt het toch!

Dus lig ik in bed al een en ander los te wrikken: schouders draaien naar voor en achter, polsen draaien, knieën naar de borst toe trekken, enkels draaien. Als ik dat niet doe dan wordt het opstaan een uiterst pijnlijke zaak. En dan nog! 
Het beste wat ik kan doen is blijven bewegen, dus dan kom ik beneden en begin ik de vaatwas te legen en alles op zijn plaats te steken. Droogkast leeghalen en was plooien. De inhoud van de wasmachine in de droogkast steken. Met de fiets naar de bakker. Dat zijn meestal de simpele huishoudelijke werkjes die me helpen om de stramheid te verdrijven. Pas op! Je zou vééééél liever met een warmtedekentje op de bank gaan liggen, maar dat haalt helaas niks uit, integendeel!

En bij slechte dagen blijft de stijfheid gewoon zitten, wat je ook doet... en dan kan je alleen maar hopen dat het morgen beter gaat.

09-06-09

Leer er maar mee leven mevrouw.

Maandag, terug een bezoekje aan de medisch adviseur van het ziekenfonds. Waarom weet ik niet, ik sta nu wel voor 100% op de ziekenkas, maar door de uitbetaling van mijn vorige werkgever tot eind juli krijg ik geen uitkering van de ziekenkas.
Het werd me echter snel duidelijk. Als je zes maand op de ziekenkas bent moet de controlearts 66% invaliditeit aanvragen bij het RIZIV. En hij schikte nu net dat ik daar niet ziek genoeg voor ben... Dat ik zelfs eigenlijk niet ziek ben. Hij mompelde dat laatste zo een beetje tussen zijn tanden zodat ik prompt rechtop zat op mijn stoel en "Pardon?" zei. Toen herpakte hij zich een beetje maar schikte toch dat het nu welletjes geweest was, dat ik er nu zou moeten mee leren leven.
Hij was wel akkoord dat ik geen fulltime job meer zou kunnen uitoefenen en dat een deeltijdse job uiteraard financiële implicaties had op mijn gezin. "Maar mevrouw, u moet keuzes maken hé in het leven!"
Ja hé, ik ben de eerste om dat te beamen, maar 't is wel schandalig dat mijn gezondheid me niet toelaat om weer fulltime aan de slag te gaan en dat ik als 'niet-ziek' gecatalogeerd word! Precies alsof ik een rijkeluismadammeke ben met een rijke, oude vent in een chique grote villa dat eigenlijk niet meer fulltime WIL gaan werken en dus maar fibromyalgie gaat kweken!

01-06-09

Nog veel te leren.

Gisteren naar een communiefeest geweest, buiten.
De weerman beloofde goed weer, maar er stond een sterke wind en deze dame hier had geen sjaal mee...
Gevolg: stramme, pijnlijke nek en schouders! Ik zal écht altijd en overal een sjaal moeten meenemen! Vanaf nu kijk ik uit naar allerlei mooie (en warme) sjaals, voilà! We kunnen maar beter van de nood een deugd maken!

En deze morgen heb ik dan mezelf een nekmassage en stretching proberen te geven en het lukte nog wonderwel ook! Eerst een beetje rekken aan twee kanten, dan handen in de nek leggen en hoofd naar beneden duwen zodat er wat ruimte tussen de wervels komt en dan de harde knobbels proberen weg te masseren. Met wat geduld heb ik het toch wat losser gekregen.

Woensdag mijn eerste kinebeurt bij een privékinesist, want ik vrees dat ik het werk van mijn osteopaat heb verprutst door mijn slaapkamer te behangen. Er is momenteel hoge nood aan twee deskundige handen die de boel een beetje kunnen losmasseren!