26-07-09

Overprikkeld.

Soms zou ik zo graag op een onbewoond eiland willen zitten, met alleen de rust en de stilte om me heen! Heerlijk lijkt me dat! De vakantie doet mij af en toe letterlijk naar adem snakken.

Drie maanden heb ik mezelf kunnen terugvinden in een leeg huis. De kids waren naar school, mijn man gaan werken tot na de middag en ik had alle tijd om tot rust te komen en de dingen te doen waar ik me goed bij voelde: boodschappen doen met de fiets, wandelingetje maken, boek lezen, op het gemak enkele huishoudelijke taken vervullen,... op eigen tempo en zonder bemoeienissen.

Nu ga ik terug werken, wat op zich al een hele aanpassing is. Het is wel maar twintig uur per week, maar in combinatie met de vakantie, de drukte thuis dus heb ik het ongelooflijk zwaar. De opleiding was zwaar. De wekelijkse revalidatie is quasi onmogelijk wegens alleen mogelijk op woensdag en het is er simpelweg nog niet van gekomen... Mijn wekelijkse yogasessies zijn weggevallen (zomerstop) en mogelijke yogalessen op woensdagavond heb ik nog niet kunnen volgen omdat mijn man dan één van zijn sportavonden heeft en ik de kids niet alleen wil laten.

's Avonds staat er in het salon een TV te spelen, daar zitten de kids in de zetel... staat er in de keuken een TV te spelen, zit mijn man daar naar een ander programma te kijken... zit dochterlief daar ergens tussenin te chatten op haar computer (bling bling bling bij elk binnenkomend bericht)... Het lawaai bestookt mijn arme hoofd langs alle kanten en ik word stilletjes aan knettergek.

Begrijp je een beetje dat ik naar adem snak? Dat ik snak naar de maand september? Zodat ik weer een beetje rust kan hebben?

Versta me niet verkeerd hoor, ik zie mijn gezin doodgraag! Maar af en toe zou ik ze eens een tijdje naar Timboektoe willen sturen... zoals nu bijvoorbeeld...

20:44 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (10) | Tags: overgevoelig, overprikkeld, rust |  Facebook |

Commentaren

Bientje dit begrijp ik als geen ander, heb juist dezelfde gevoelens, lieve groetjes

Gepost door: paulien | 26-07-09

Reageren op dit commentaar

Ach Bientje, je kent het gezegde wel hé: geen moeder die haar kinderen zo graag ziet of ze is blij dat ze in bed liggen :-)

Liefs,
Inge

Gepost door: inge | 26-07-09

Reageren op dit commentaar

Ik denk dat het moeilijk leven moet zijn met deze ziekte. En het is helemaal niet erg dat je wel eens alleen wil zijn.
Mijn vriendin haar nichtje gaat soms bij haar voor enkele dagen om uit te rusten.
Mijn zoon heeft ook al maanden lang klachten die daarop lijken. Ik hoop dat het dat niet is.
Verder wens ik je het beste hoor. Dikke knuf.

Gepost door: Emmy | 26-07-09

Reageren op dit commentaar

Bientje, ik denk dat iedereen bij momenten nood heeft aan rust en stilte,zelfs als je nergens aan lijdt.Ik heb dat zelf ook nodig en ik verdwijn regelmatig naar boven waar ik in stilte op mijn pc tokkel als het me beneden teveel wordt( waar de laptop staat).Manlief wil graag de tv nogal luid .De ene keer kan ik daar beter tegen dan de andere keer.En in jou toestand kan ik best begrijpen dat je naar september verlangt.Indertijd had ik dat ook.Ik had al een zware job en in de zomer mochten we het in die tijd vergeten om verlof op te nemen,dus was het werken en oplossingen zoeken voor drie kinderen .Gelukkig had ik mijn ouders die insprongen.
Misschien kun jijzelf eens naar timboektoe gaan,haha?Of kom eens een beetje bij mij zitten in de tuin,ik zal een plakker op mijn mond leggen zodat ik zwijg!!!

Gepost door: magda | 26-07-09

Reageren op dit commentaar

En als het nu nog mooi en warm zou zijn, dan zou je 's avonds gewoon met een boekje of een drankje in de tuin kunnen vluchten, maar dat zit er nu ook niet in he?
Ik leef met je mee hoor!

Gepost door: Tina | 27-07-09

Reageren op dit commentaar

idem dito ik begrijp het volkomen en zou willen dat ik ergens een tweede verblijf had waar ik soms naartoe kon vluchten. Zoals vandaag bijvoorbeeld en waarschijnlijk de hele volgende week

Gepost door: ANN | 01-08-09

Reageren op dit commentaar

ja, Bientje, ik begrijp je volkomen! Ik vraag me af, zou je niet toch één middag of avond in de week de kids met je man kunnen thuislaten en ergens naartoe gaan waar je graag bent en waar je stilte en rust vindt, die je zo nodig hebt?
Liefs.

Gepost door: pelgrimpje | 02-08-09

Reageren op dit commentaar

hallootjes.. ik heb je mail gekregen en geantwoord,heb jij hem niet gekregen? je mag anders gerust eens komen uitblazen in mijn tuintje hoor na het werk!
grtjs en knuf...

Gepost door: guusje | 03-08-09

Reageren op dit commentaar

een eigen ruimte Hoi Bientje,

Ja, die momenten ken(de) ik vroeger ook. Op dit moment heb ik een eigen plaatsje gecreëerd helemaal voor mezelf. Laat beneden dan alles maar pingelen. Ik zet een klokje zodat mijn zoon weet hoe lang ik in "my space" blijf en kom zo tot rust.

In een druk vol huis is dat moeilijker, maar ik ben er zeker van dat er wel iets te vinden is.

Aan de andere kant: houd je jezelf toch een beetje in het oog? Nieuw werk, opleiding, het warme weer, ... dat is al geen sinecure.

Groetjes en ik duim voor jou dat september er vlug aan komt.

Angel

Gepost door: Angel R. | 08-08-09

Reageren op dit commentaar

Bientje,
indien je nog info wil vinden of visie's van andere patienten wil lezen of gewoon wil meebabbelen over vanalles en nog wat dan kan dat op www.vlfp.be
persoonlijk heb ik er heel veel opgestoken en toffe mensen leren kennen

Gepost door: fotorantje | 20-08-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.