20-08-09

Schuldig...

Ik ben niet meer wie ik vroeger was, ik kan niet meer wat ik vroeger kon... ook al zou ik dat wel willen. Mijn God, je weet niet hoe graag ik dat wel zou willen! Op goeie dagen ga ik regelmatig over mijn grenzen en deze week is daar weer geen uitzondering op.

Ik werk niet meer fulltime, wat voor mij als een verademing aanvoelt, maar aan de andere kant voel ik me schuldig. Schuldig als de pest omdat mijn ventje zich nu te pletter werkt. Schuldig omdat ik nu minder geld in het laatje breng. Schuldig omdat ik na het werk weleens op de koffie ga bij een vriendin. Schuldig omdat ik me er goed bij voel... Schuldig...

Ik kan tegenover deze opsomming een hele resem argumenten zetten waarom ik me niet schuldig zou hoeven te voelen, maar het helpt niks, het schuldgevoel blijft... En als het niet uit mezelf komt, dan praat iemand me er wel eentje aan... Zoals de nieuwe collega op het werk, die helemaal niks afweet van mijn situatie en die mij een luxepoes noemt... zo eentje dat maar twintig uurtjes gaat werken om zich een beetje bezig te houden maar het geld eigenlijk niet nodig heeft. Ik geef hem gelijk, ik ben een luxepoes... en terwijl denk ik "Je moest eens weten man!"

Commentaren

het schuldgevoel, verschrikkelijk
en dat moet je leren van je afzetten
k zeg wel leren, want gemakkelijk is het niet

k wil er hier niet zo veel over zeggen, over mijn situatie
k heb niet zo graag dat het ivm mijn blogje gebracht wordt
daarom ben ik op het vlfp forum om er over te praten

je moet je helemaal niet schuldig voelen, je hebt het niet gevraagd om ziek te worden
k begin dat nu stilaan ook door te krijgen
ik werk niet meer, kan niet, dus ja ziekenkas

k ben veel te ver gegaan, te lang doorgegaan, dus ben ik nu op,
opgewerkt

verzorg je goed en geniet van wat je nog kan genieten
enne, zonder schuldgevoel genieten hoor

Gepost door: fotorantje | 20-08-09

Reageren op dit commentaar

Nee zus! Schuldig moet je je niet voelen hoor! Je moet één ding goed onthouden. Je hebt nu ook meer tijd voor je kindjes en je gezin. Vroeger was het werken, werken, werken. Smijt al die negatieve gedachten toch eens van je af! Je doet echt wel meer dan genoeg hoor! En eens genieten van het leven mag ook! Zeker weten!
Je ventje werkt veel maar geniet op zijn manier ook wel van zijn leven! Echt wel!!
Voel je niet voor alles wat je doet schuldig! Dat hoeft zeker niet hoor! Meisje toch!
Dikke knuffel van mij!!

Gepost door: lena | 20-08-09

Reageren op dit commentaar

schuldgevoelens : bah! 'k Ben eens naar een lezing geweest van een jonge priester, en die zei dat schuldgevoelens niet van de Vader komen. Schuldgevoelens heb je als je gelooft dat je tekortschiet tegenover anderen en tegenover jezelf. Schuldgevoelens zijn destructief, het maakt je heel onzeker en je voelt je erdoor slecht in je vel. Dat is dus helemaal niet nodig, niemand heeft er wat aan, jezelf in de eerste plaats niet. Ik heb gemakkelijk praten, ik heb ook al zo gemakkelijk schuldgevoelens, eerder als ik denk dat ik iets verkeerds heb gedaan. Het vraagt tijd om die gewoonte om te plooien tot iets positiefs. Bijvoorbeeld in plaats van je schuldig te voelen omdat je man nu harder moet werken, probeer te zoeken naar manieren waarop je hem kunt 'belonen'. Probeer het uit je hoofd te zetten, maar minder werken betekent niet tekortschieten. Zeker niet in jouw geval. En jouw man heeft er veel meer aan als je van je koffie met een vriendin goedgemutst naar huis komt, dan als je slecht gehumeurd zou zijn omdat je van je dag niets hebt gedaan. Door mijn handicap kan ik ook niet meer werken en ik heb het ook moeten leren, om van de mij toegeworpen vrijheid te genieten. Dat komt wel met de tijd. En wat die collega betreft, vind je misschien wel een gelegenheid om hem op zijn plaats te zetten. Ik hoop dat mijn reactie jou niet overkomt als 'gepreek' maar voor mij is het zo herkenbaar! Werp de ongezonde gedachten weg en vervang ze door positieve gedachten : ook met je aandoening, heb je het recht om gerespecteerd te worden en om in de mate van het mogelijke gelukkig te zijn. Dat is mijn mening en ik deel ze :-).

Gepost door: pelgrimpje | 24-08-09

Reageren op dit commentaar

Miljaar, wat herken ik dat! Toen ik pas (fulltime) thuisbleef ivm de ziekenhuisdagen van onze oudste sloeber had ik dat ook elke dag. Ik kon er niet eens van genieten om eens op mijn poep in de zetel een tijdschriftje te lezen. Want dan was ik aan het luieren, en dat mocht niet. Ik 'deed' zo al 'niks'. En als ik op die beginjaren thuis terugkijk, cijferde ik mijzelf volledig weg om me maar niet schuldig te voelen, om toch maar te bewijzen dat ik er mocht zijn. Dat ik niet leefde op de kap van mijn man en mij lekker lui liet onderhouden. En dat terwijl ik soms amper tijd had om te eten of te slapen omdat we van de ene ziekte in de andere strompelden met onze jongens.
Ik heb ondertussen mijn draai gevonden, en dat is niet in één, twee, drie gegaan.
Jij zult op de één of andere manier ook je draai moeten vinden. En collega's zoals die die je citeert heb je overal. Ze weten niet waar ze het over hebben...

Gepost door: inge | 24-08-09

Reageren op dit commentaar

Dat schuldgevoel is normaal en je moet je er niet schuldig over voelen dat je je schuldig voelt. Het is iets wat met de jaren mindert, geloof me. Je moet het gewoon tijd geven. Knuffel!

Gepost door: Nana | 26-08-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.