20-08-09

Schuldig...

Ik ben niet meer wie ik vroeger was, ik kan niet meer wat ik vroeger kon... ook al zou ik dat wel willen. Mijn God, je weet niet hoe graag ik dat wel zou willen! Op goeie dagen ga ik regelmatig over mijn grenzen en deze week is daar weer geen uitzondering op.

Ik werk niet meer fulltime, wat voor mij als een verademing aanvoelt, maar aan de andere kant voel ik me schuldig. Schuldig als de pest omdat mijn ventje zich nu te pletter werkt. Schuldig omdat ik nu minder geld in het laatje breng. Schuldig omdat ik na het werk weleens op de koffie ga bij een vriendin. Schuldig omdat ik me er goed bij voel... Schuldig...

Ik kan tegenover deze opsomming een hele resem argumenten zetten waarom ik me niet schuldig zou hoeven te voelen, maar het helpt niks, het schuldgevoel blijft... En als het niet uit mezelf komt, dan praat iemand me er wel eentje aan... Zoals de nieuwe collega op het werk, die helemaal niks afweet van mijn situatie en die mij een luxepoes noemt... zo eentje dat maar twintig uurtjes gaat werken om zich een beetje bezig te houden maar het geld eigenlijk niet nodig heeft. Ik geef hem gelijk, ik ben een luxepoes... en terwijl denk ik "Je moest eens weten man!"