23-09-09

Ik weet het allemaal niet meer...

Ik zit in een dipje denk ik... en 't is niet van mijn gewoonte, dat wéét ik! En ik wil hier geen medelijden wekken, dat ook niet... maar mijn lijf wil niet meer mee en ik zit met de handen in het haar.

Mijn hele lichaam, van boven tot onder, doet zeer.
Ken je dat zeer?
Het voelt alsof een zware griep op je lijf gesmeten wordt en AL je spieren pijn doen (zelfs je haar doet pijn) en in brand staan. Een koortsig gevoel terwijl je helemaal geen koorts hebt. Al een dikke week loop ik zo rond en néé ik heb niks speciaals gedaan, me niet overwerkt of zo, gewoon de dagdagelijkse dingen en mijn parttime job. Oké, ze beginnen meer en meer op mijn plateau'tje te leggen, da's waar, maar ik moet toch dat beetje druk aankunnen, niet?

Wat moet ik nu doen?
1) Meer kine? Ben deze morgen naar de kine geweest. Is er iets veranderd? Niks. Zal een extra beurt per week iets uithalen? Ik betwijfel het...
2) Meer beweging? Misschien... ben maandag naar de yoga geweest en heb vandaag een flink eindje gefietst.
3) Nieuwe afspraak met de reumatologe? Om medicatie te vragen tegen de pijn?
4) Pijnstillers slikken? Welke? Bij mij halen ze niks uit, ik kan zowel Smarties eten...
5) Acupunctuur?
6) Een Shiatsu massage?
7) Nieuwe afspraak bij de osteopaat?

Ik heb om te beginnen een nieuwe afspraak gemaakt bij de osteopaat. Eens kijken of hij mij uit deze penibele situatie kan halen!
En als dat niet lukt, kan ik maar best een nieuwe afspraak maken met de reumatologe.

Er moet iets gebeuren!
Zo kan het écht niet blijven duren want ik denk dat ik gek word.

02-09-09

Kine-experiment.

Al geruime tijd krijg ik één keer per week een kinebeurt en soms heb ik de indruk dat de kinesiste met me aan het experimenteren is. Het is natuurlijk voor haar, net zoals voor mij, ook een zoeken naar wat nu het beste is voor me, maar soms heb ik het er een beetje moeilijk mee. Vooral toen ze me een paar weken geleden écht wel martelde. Ze praamde met haar vingers en duimen in mijn trapeziumspieren en alsof dat nog niet volstond ging ze die ook nog eens met haar ellebogen te lijf. Nu ben ik écht niet kleinzerig maar ik werd achteraf toch zó misselijk dat ik écht dacht dat ik zou gaan kotsen. Kotsmisselijk dus... en het gevoel helemaal ontwricht te zijn... zo raar! Blijkbaar is dat volgens de kinesiste een normale reactie als er zaken in je lichaam losgemaakt worden die al jaren vast zitten. Wel, ik heb het er niet voor over. Ik heb meer zeer als ze het allemaal probeert los te wrikken dan als het mooi vast blijft zitten... wel, dan blijft het maar zo! Het is mijn lichaam, mijn beslissing. En ik heb haar gezegd dat ik het niet meer wil, dat ik veel meer deugd heb van een stevige massage van mijn schouders en rug en een shiatsumassage (soort drukpuntenmassage) op mijn hoofd. Nu houden we het daarbij en het voelt veel beter aan.