23-11-09

Kwaadheid.

Het is ergerlijk, ik heb zo'n kwaadheid in me...
Ik kan zo kwaad zijn... eerst en vooral op mezelf... en dan op de rest van de wereld...
Nochtans zou ik zo graag vrede nemen met mijn situatie, mijn lijf, mijn pijn. Aanvaarding, vrede, acceptatie... maar het is zo verdomd moeilijk!
Ik heb het zo verdomd moeilijk!
Het lijkt ook of ik 's nachts weer meer wakker lig en pieker. En ook al heb ik de beginselen van de mindfulness en meditatie geleerd, op dat moment kàn ik me gewoon niet ontspannen en blijft het gepieker doorgaan. En geloof me, wat tijdens de dag banale probleempjes zijn, dreigen in het donker onoverkomelijke obstakels te worden.
Mindfulness leert ons te focussen op de ademhaling en de gedachten in je hoofd los te laten, niet weg te duwen. Als je ze wegduwt, worden ze als een boemerang terug in je gezicht gegooid.
Mindfulness leert ons niet te oordelen of te veroordelen, zeker niet kwaad te worden op onszelf omwille van onze negatieve gedachten... Ik doe niks anders dan kwaad zijn op mezelf, om al dat nachtelijk gepieker, omdat ik vind dat ik tekortschiet, om... ja waarom allemaal?
Heb ik dan helemaal niks geleerd? Ben ik alles weer kwijt?
Toen ik het er laatst met mijn yogalerares over had, verzekerde ze me dat ik wel degelijk had geleerd, maar dat ik mijn situatie nog steeds niet heb verwerkt. Ik heb het geen plaatsje gegeven, ik heb het niet geaccepteerd. Ik moet niet accepteren dat ik zieker en zieker zou kunnen worden, maar ik moet wel aanvaarden dat het er is. Niet steeds willen vechten tegen... niet steeds alles perfect willen doen... niet steeds schuldgevoelens hebben als het allemaal niet zo goed lukt...
Kon ik het maar!
Echt!
Ik zou er bijna geld voor geven!

Commentaren

ach, Bien...
Ik heb dat nog altijd met vlagen. Zelfs na al die jaren. De kwaadheid slijt, ze vermindert, maar echt 100% weg gaat ze volgens mij nooit. Ze flakkert heel regelmatig gewoon weer op. En misschien is het wel dàt waar we ons moeten mee leren verzoenen. Uiteindelijk.
Knuffel!

Gepost door: kaatje | 23-11-09

Reageren op dit commentaar

Bientje toch, ik begrijp het zo goed
accepteren dat het een ziekte is, en niet zomaar een beetje moe of pijn hebben.
dat moet je leren, we willen niet ziek zijn, hebben er geen tijd voor of wat weet ik al
maar het is er wel en eens je kan zeggen tegen jezelf 'ik heb een ziekte' dan kan je beginnen met accepteren
maar dan nog zijn er moeilijke momenten, heel moeilijke momenten.
Ik merk steeds meer dat ik het ook eigenlijk nog niet echt geaccepteerd heb ook al ben ik serieus gecrasht, en kan ik al zeggen ik heb een ziekte, want waarom komen die verdomde tranen dan altijd.
We zijn natuurlijk ook veel gevoeliger door de vermoeidheid, door de afmatting van pijn.
En natuurlijk willen we blijven vechten, we geven ons toch niet gewonnen aan die rotziekte.
Maar hoe meer we er over nadenken en ons verzetten hoe meer we onze spieren forceren en ipv vechten zakken we dieper. Daarom is het belangrijk van (verdorie k kom nu niet op het juiste woord, nog zo'n groot probleem bij mij) neutraal of gelaten het te aanvaarden.
Hoe minder emoties, zowel goede of slechte, hoe beter
maar het probleem is dat we juist zo heel emotioneel zijn.
Ze kunnen ons wel allerlei technieken aanleren, maar het kopke moet het kunnen aanvaarden, willen aanvaarden.
We weten het wel dat het niet helpt om boos te zijn, maar het is zo moeilijk hé.
Voor jou is het dan zoveel erger want je hebt kinderen waar je zoveel wil mee samen doen.
Maar je moet doseren, doe die leuke dingen met de kinderen en laat het huishouden dan even voor wat het is. Die perfectie moeten we uit ons hoofd zetten, echt waar
Je kan niet alles Bientje, werken, huishouden, de kinderen en je nodige rust nemen.
En die rust heb je nodig hoor wil je niet zieker worden.
hele dikke knuffel voor jou, wees eens goed boos maar laat het niet blijven duren.
Denk niet te veel na en leef je leven

Gepost door: fotorantje | 24-11-09

Reageren op dit commentaar

Helemaal herkenbaar .... van het eerste tot het laatste woord. Ik heb er de laatste tijd ook regelmatig weer last van. Aanvaarden gaat de ene dag beter dan de andere en soms moet je die gevoelens gewoon zijn gang laten gaan weet ik uit ervaring maar zelfs dat is niet altijd even simpel. Vanaf het moment dat er extra en vooral externe stress bijkomt ben je verloren. Gisteren heb ik bij de dokter voor het eerst in vele jaren medicatie gevraagd om me er weer wat bovenop te helpen. Ik kan de "ik-wil-maar-ik-kan-niet, de slechte prognoses en de extra stress niet meer van me afzetten of relativeren. Een korte maar hevig kuur met roze pillekes zou het nu efkes in mijn plaats moeten doen. Daarna hoop ik weer sterk te staan om het zelf te kunnen. Als je het zelf niet meer aankan moet je hulp zoeken. Together we are strong hé meiske! Hele dikke knuffel!

Gepost door: Nana | 24-11-09

Reageren op dit commentaar

niets forceren Ik ken uw ziekte maar van te horen vertellen en erover te lezen, en ik kan mij er wel een beetje in inleven, maar het helemaal begrijpen, daar moet je het bijna voor meemaken, denk ik. Dus kan ik zeker niet veel toevoegen aan wat uw lotgenoten hier reeds schreven. Ik vind het al positief voor u dat u hier op uw blogje uw gevoelens van onrust en angst kunt uiten. Wat ik dan wel weer weet uit ondervinding van weliswaar niet dezelfde ervaring, maar iets gelijkaardigs, is dat iets belangrijk en traumatiserend in uw leven een plaats geven, veel tijd vraagt. 'k Zou zeggen, wees niet te ongeduldig, want zoiets kunt u niet forceren, al zou u het rationeel weten dat het het beste is en al zou u het nog zo graag hebben. Hetgeen waarmee ik u misschien kan helpen, is mijn ondervinding dat ik in het diepste van mij zelf, nog dieper dan het hart, onder de lagen onrust, een kleine plek heb ontdekt waar het altijd rustig is en waar 'het niet waait'. Iedereen heeft zo'n plek in zich. Men kan niet onrustig zijn zonder tegelijk ergens in zichzelf te ervaren dat men ook heel rustig kan zijn. Persoonlijk is het mijn overtuiging dat de Heer in die stille, rustige plek woont en als ik eens wat angstig ben of mij rot voel, daal ik met mijn aandacht af naar die rustige plek en meestal word ik weer kalm. Het staat u natuurlijk vrij om dit al dan niet ook te proberen, maar het is iets heel eenvoudigs om te doen en hoe vaker je het doet, hoe beter het werkt.
Alleszins neem ik u op in mijn gebeden.
Liefs.

Gepost door: pelgrimpje | 25-11-09

Reageren op dit commentaar

Ne keer goed zagen, uw harten luchten, diep asemhalen en voortdoen.
Zo doe ik het.

Want op den duur zijt ge die trees waar de mensen alleen maar van horen als ze iets te klagen heeft ... en zo wil ik toch liever niet zijn.

Gepost door: Tina | 29-11-09

Reageren op dit commentaar

Laat de kwaadheid niet overheersen Hoi Bientje,

Het is heel normaal in deze fase van je acceptatieproces dat je al die gevoelens hebt en krijgt. En dan denk je dat je niet goed bezig bent omdat je het niet onder controle krijgt.

Maar wij zijn mensen, geen robotten.

Schreeuw het maar eens goed uit: dan is die frustratie en boosheid al weg.
Verder: geef niemand de schuld van je ziekte; zeker jezelf niet! Dus weg met dat schuldgevoel: dat werkt contra-productief!

Maar weet: na regen komt zonneschijn. Ook op deze donkere dagen schijnt soms de zon. En zo zit een leven met fibro ook in elkaar.

Je gaat zeker nog lichtpuntjes ontdekken. Goed, je functioneert niet zoals iedereen.
So what? Jouw ziekte geeft je ook nieuwe kansen: je zult het nog wel zien!

Zorg voor goed voor jezelf en je lichaam. Je innerlijke schreeuwt om aandacht. Geef het dat ook: net alsof je een kindje bij hebt. Want dat verdien jij: die moederlijke zorg voor jezelf!

Groetjes en sterkte

Gepost door: Angel R | 29-11-09

Reageren op dit commentaar

*** Amai Bientje, ik schrok me rot... dit wist ik niet!
Ik zag toevallig op de blogpagina een imucon "Geen dag zonder pijn" getekend Bientje. Bientje?? Huuuh??? ONS Bientje?
Tdoemme toch!!!
Ben er ff stil van....

Gepost door: Tal | 30-11-09

Reageren op dit commentaar

Het is allemaal goed te verstaan dat je kwaad bent af en toe. En dan direct eens ferm kwaad ook. Het zijn geen dingen die je op je verlanglijsjte zet. Toch krijg je ze op je bord gesmeten. Leuk is anders.
Gelukkig kun je nog genieten van de dingen!
Vooral dat laatste niet verleren!

Liefs,
Inge

Gepost door: inge | 20-12-09

Reageren op dit commentaar

hier kom ik je een jaar wensen met weinig pijn maar heel veel kracht

Gepost door: fotorantje | 24-12-09

Reageren op dit commentaar

Hoi Bientje,

Ik begrijp je helemaal, ik heb dat ook. Ik zit zelf ook nog in de acceptatie fase, maar dat lukt nog niet. Al helemaal niet, omdat er specialisten zijn die niet geloven in fibromyalgie (zit tussen je oren verhaal).
Hoop dat je al weer beter in je vel zit. Mocht je tips hebben, dan hoor ik die graag. Ook zou ik het leuk vinden om contact met je te hebben als lotsgenoot, dus mocht je willen: je hebt mijn e-mail adres nu :)
Sterkte met alles!

Groetjes,
Sita

Gepost door: Sita | 04-03-11

Reageren op dit commentaar

Sita, ik hoop dat je nog eens terugkomt en dit hier leest want ik heb je e-mailadres niet hoor!
Stuur mij anders een mailtje?
Groetjes,

Gepost door: Bientje | 05-03-11

Bientje , Sita, Kaatje ... Hebben jullie al gehoord van Phoenix therapie? Fibro verdwijnt niet maar maakt het leven iets gemakkelijker en minder pijnlijk. neem een kijkje op http://www.my-health.be/nl/phoenix en lees zeker de getuigenis van een anonieme fibro.

Gepost door: marieanne | 08-03-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.