23-11-09

Kwaadheid.

Het is ergerlijk, ik heb zo'n kwaadheid in me...
Ik kan zo kwaad zijn... eerst en vooral op mezelf... en dan op de rest van de wereld...
Nochtans zou ik zo graag vrede nemen met mijn situatie, mijn lijf, mijn pijn. Aanvaarding, vrede, acceptatie... maar het is zo verdomd moeilijk!
Ik heb het zo verdomd moeilijk!
Het lijkt ook of ik 's nachts weer meer wakker lig en pieker. En ook al heb ik de beginselen van de mindfulness en meditatie geleerd, op dat moment kàn ik me gewoon niet ontspannen en blijft het gepieker doorgaan. En geloof me, wat tijdens de dag banale probleempjes zijn, dreigen in het donker onoverkomelijke obstakels te worden.
Mindfulness leert ons te focussen op de ademhaling en de gedachten in je hoofd los te laten, niet weg te duwen. Als je ze wegduwt, worden ze als een boemerang terug in je gezicht gegooid.
Mindfulness leert ons niet te oordelen of te veroordelen, zeker niet kwaad te worden op onszelf omwille van onze negatieve gedachten... Ik doe niks anders dan kwaad zijn op mezelf, om al dat nachtelijk gepieker, omdat ik vind dat ik tekortschiet, om... ja waarom allemaal?
Heb ik dan helemaal niks geleerd? Ben ik alles weer kwijt?
Toen ik het er laatst met mijn yogalerares over had, verzekerde ze me dat ik wel degelijk had geleerd, maar dat ik mijn situatie nog steeds niet heb verwerkt. Ik heb het geen plaatsje gegeven, ik heb het niet geaccepteerd. Ik moet niet accepteren dat ik zieker en zieker zou kunnen worden, maar ik moet wel aanvaarden dat het er is. Niet steeds willen vechten tegen... niet steeds alles perfect willen doen... niet steeds schuldgevoelens hebben als het allemaal niet zo goed lukt...
Kon ik het maar!
Echt!
Ik zou er bijna geld voor geven!