26-01-10

Doe nu maar weer gewoon.

Je weet toch wel wat mensen vaak zeggen? "Het komt allemaal wel weer goed!" Dat zeggen ze omdat ze niks anders weten te bedenken. De meeste mensen weten helemaal niet hoe ze moeten reageren als iemand ziek wordt. En al helemaal niet als iemand chronisch ziek wordt, want chronische aandoeningen kunnen over het algemeen niet door vaccins worden vermeden of door medicatie worden genezen. Evenmin verdwijnen ze automatisch weer...
Er bestaat helaas niet zoiets als een etiquetteboek of een lijst van wat je beter wel of niet moet doen of zeggen. Ofwel komen ze naar je toe met een medelevende blik waarin te lezen staat 'ik kan hier niet tegen en weet niet hoe ik ermee moet omgaan, straks ga ik gewoon huilen', ofwel komen ze met geforceerde humor, opgewekte woorden en clichés. Of nog erger, ze gaan je betuttelen. Het andere alternatief is totale ontkenning... of totale desinteresse...

Het nadeel van onze ziekte is dan ook dat die zich geheel binnen in ons lichaam afspeelt. We zien er niet ziek uit. En iemand die er niet ziek uitziet, is niet ziek, is hooguit een aansteller...

En het mag vooral allemaal niet àl te lang duren, want het medeleven van sommige mensen is nu éénmaal niet zo'n lang leven beschoren... Je mag een maand ziek zijn, zelfs drie à zes maanden, misschien een jaar, maar dan moet het wel opgelost geraken hé? Doe dan maar gerust weer normaal, 't is welletjes geweest! Ze zeggen het niet in zoveel woorden, maar je hoort het aan hun lichaamstaal, je ziet het in de blik van hun onuitgesproken woorden, je voelt het doordat ze je laten vallen als een baksteen als je niet 'normaal' meer kan meedraaien in hun wereldje...

Gelukkig zijn er nog de échte vrienden. Die zijn bekommerd en doen hun best om jou én je ziekte te begrijpen. Ze zullen ook vragen hoe het met je gaat en écht luisteren naar je betoog.
En vrienden lotgenoten die verstaan het misschien allemaal nog nèt dat ietsje beter doordat ze hetzelfde meemaken en dezelfde frustraties delen.

17:59 Gepost door Bientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: chronische ziekte, vrienden, fibromyalgie, begrip |  Facebook |

Commentaren

ja meid. we kunnen er gelikkig over babbelen,al lijkt dat de laatste tijd ook niet meer zo vlot te gaan,om te schrijven gee probleem,maar als de woorden in mijn hoofd,uit mijn mond komen,klinken ze soms als gebrabbel.zal ook ne keer mijn lijstje pillen moeten herzien,want volgens mij,zit er daar iets tussen dat meer kwaad dan goed doet.
heb ook zaldiar,en het werkt redelijk goed. en voor de rest doseren,alles leren doseren.....
:-) grtjs..

Gepost door: guusje | 26-01-10

Reageren op dit commentaar

hallo Bientje Al heb ik niet dezelfde ziekte als jij, toch maak ik dat ook wel mee, dat mensen een beetje 'bot' handelen tegen mij, omdat ik in een rolstoel zit. Er is denk ik geen recept hoe je daar het best op reageert. Humor of minstens relativering lijkt dikwijls nog het beste. Ik begrijp wat je bedoelt als je zegt dat je ziekte niet zichtbaar is en vooral dat de mensen verwachten dat het na een bepaalde tijd 'over' is. De mensen die jou om die reden laten vallen, zijn inderdaad geen echte vrienden.

Gepost door: pelgrimpje | 26-01-10

Reageren op dit commentaar

we zien er niet ziek uit hé Bientje, en zelfs voor bepaalde instanties is het dan moeilijk om begrip te hebben.
Een specialist zei ooit dat het veel makkelijker zou zijn moesten we een bepaalde kleur hebben, dan zou het ook voor hen makkelijker zijn om vast te stellen wat we hebben. Het is soms een zoektocht naar wat er juist aan de hand is.
Ik schreef het al bij Nana, sommige mensen bekijken je nogal als je vrolijk loopt te doen, alsof iemand die ziek is gans de dag moet lopen treuren.
Ook niemand die ziet hoe je het moet bekopen als je een uitstap gedaan hebt en dat je moet rusten vooraleer je de uitstap kan doen.
Vaak krijg je de opmerking oh maar wij zijn ook moe hoor. Probeer dan maar uit te leggen dat het een heel ander moe zijn is.
Voor iemand die het niet heeft is het natuurlijk ook wel moeilijk om het te begrijpen. Daar heb ik alle begrip voor.
Maak je er niet druk om Bientje, want ook dat is dan weer slecht, gaan je spieren te veel van opspannen.
We zullen er samen om lachen, nog zo ontspannend :-)

Gepost door: fotorantje | 27-01-10

Reageren op dit commentaar

Eigenlijk zou een mens elk jaar van zijn leven eens een weekje een bepaalde ziekte moeten doormaken met alle last en ongemakken vandien.
Je hebt nu eenmaal mensen die vlug oordelen en zich pas kunnen inleven als ze het zelf hebben meegemaakt.
Botteriken ken ik maar al te goed, maar eigenlijk moet een mens daar medelijden mee hebben. Zulke mensen krijgen weinig weinig mee van het leven, die draaien als molenpaarden met kleppen op steeds maar in hun zelfde kringetje rond. Alles wat daarbuiten valt kennen en begrijpen ze niet.
En al wil je lichaam niet goed mee, vanbinnen ben jij veel rijker geworden. Denk daar maar aan als ze je volgende keer nog eens zo diep raken.

Gepost door: INGE | 30-01-10

Reageren op dit commentaar

Goh ... Na vijftien jaar allergieën en meer dan 20 jaar psoriasis denk ik dat mensen gewoon na een half jaar zoiets hebben van dat het nu wel genoeg geweest is, alsof ze het niet langer kunnen behappen.
Ik heb me er al lang bij neergelegd dat mensen nu eenmaal mensen zijn, meestal met zichzelf en hun eigen problemen bezig, want iedereen heeft wel "iets". En dus praat ik er uiterst zelden over, pas me aan en doe wat ik vind dat ik moet of mag doen. Ik reken niet meer op begrip van anderen, en trek me niks aan van rare blikken.
Maar dat is niet altijd even makkelijk natuurlijk. Heel veel sterkte gewenst Bien!

Gepost door: Tina | 31-01-10

Reageren op dit commentaar

Goh ... Na vijftien jaar allergieën en meer dan 20 jaar psoriasis denk ik dat mensen gewoon na een half jaar zoiets hebben van dat het nu wel genoeg geweest is, alsof ze het niet langer kunnen behappen.
Ik heb me er al lang bij neergelegd dat mensen nu eenmaal mensen zijn, meestal met zichzelf en hun eigen problemen bezig, want iedereen heeft wel "iets". En dus praat ik er uiterst zelden over, pas me aan en doe wat ik vind dat ik moet of mag doen. Ik reken niet meer op begrip van anderen, en trek me niks aan van rare blikken.
Maar dat is niet altijd even makkelijk natuurlijk. Heel veel sterkte gewenst Bien!

Gepost door: Tina | 31-01-10

Reageren op dit commentaar

bientje, ik hoop echt voor je dat je echte vrienden hebt en met jou lieve karakter denk ik wel dat je die hebt.Het is toch niet moeilijk om te luisteren naar mensen ,je weet dat dit hen deugd doet,maar ja velen willen enkel hun eigen stem horen!

Gepost door: magda | 31-01-10

Reageren op dit commentaar

Misschien ook iets om een boek over te schrijven en het taboe te doorbreken?

Gepost door: tania | 01-02-10

Reageren op dit commentaar

In tijden van nood... ... leer je je vrienden kennen. Een oud gezegde, maar zo waar.

Door iets mee te maken (en dan hoeft niet alleen fibro te zijn), ontdek je pas waar de oppervlakkigheid in je relaties zit en waar er diepzinnigheid valt te ontdekken. Koester vooral die laatste en treur niet om die anderen die uit je leven verdwijnen. Zij zijn geen verrijking van je leven.

Tja, en de onzichtbaarheid van de ziekte... dan bots je op dezelfde problemen/vooroordelen als bij een onzichtbare handicap he.

De mensheid moet jammer genoeg nog veel leren. Het lijkt alsof enkel diegene die door diepe dalen gaan... dat die enkel evolueren en vooruit gaan. Vreemd.

Sterkte nog en trek je het niet te veel aan van hoe anderen kijken, wat ze zeggen en hoe ze zich gedragen. Jij weet wel beter en zij zijn nog niet zo ver, moet je maar bedenken.

Groetjes

Gepost door: Angel R | 22-02-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.