17-09-10

Grieperig? Of wat?

Man man man, ik weet het niet meer! Of toch? Wat ik wel weet is dat ik véél te lang heb gewacht om naar de osteopaat te stappen. Vorige week dinsdag kreeg ik al een eerste behandeling en gisteren was de tweede... Binnen veertien dagen de derde... Dat komt ervan als je op je portemonnee gaat zitten hé! Dan mag je drie behandelingen betalen tegenover dat het anders misschien in één keer was opgelost. Ik zal het duidelijk nooit leren!

Maar hoe kan ik het eigenlijk leren? Mijn lichaam maakt het me niet bepaald gemakkelijk om het te begrijpen... het stuurt me allerhande signalen, maar naar welke moet ik luisteren? Nu ook weer! Na de behandeling bij de osteopaat vorige dinsdag kwam ik opgelucht buiten. Ik was precies al vijftien kilo kwijt van het twintig kilo wegende juk op mijn schouders. Helaas! Het was van korte duur. Tegen 's avonds wist ik niet meer hoe gezeten of gelegen om naar mijn favoriete TV-programma te kijken. Drie dagen heeft het geduurd voor ik me weer een beetje mens begon te voelen. Nu panikeer ik daar allang niet meer over. Ik weet dat mijn lichaam soms heel fel kan reageren op de behandeling maar dat er achteraf alleen maar beterschap komt. Maar toch? Het weekend was ook niet bepaald rustig te noemen. Er stond namelijk een feest op het programma. En ik dans zo graag... dus heb ik gedanst... en óf ik gedanst heb... Zondag voelde het aan alsof ik door de mangel was gedraaid. Maar ik wist tenminste hoe dàt kwam!

Maandag leek het beter en dinsdag kreeg ik opeens zo'n gevoel alsof ze de griep op je nek hebben gesmeten. Wat nu weer? Wat is dit? De nasleep van het feest? Het herfstweer? De eerste behandeling die duidelijk nog niet voldoende was geweest? Of écht griep?

Dus alle remmen dicht en rusten. Gaan werken en alleen het hoogstnodige in het huishouden. Op mijn vrije dag zoveel mogelijk rusten. En een dag vrij na de tweede osteo behandeling zodat ik mijn lichaam de nodige rust zou kunnen gunnen om zich weer te herstellen.

Na de tweede behandeling van gisteren kwam ik, in tegenstelling tot de vorige keer, geradbraakt buiten. En ik heb me in 't zeteltje gelegd met een fleece dekentje. Rusten. Ook vandaag stond er niets anders op het programma dan rusten en het voelt al veel beter. Helaas zijn er geen kabouters hier in huis die de overvolle was- en strijkmanden aanpakken, maar ik probeer me er niet druk in te maken. Desnoods gaan we maar weer een tijdje selectief strijken (lees: alleen wat we nodig hebben) en laten we de rest gewoon staan. Die het niet kan zien staan, krijgt van mij het strijkijzer in zijn of haar handen geduwd, nah!

Wil iemand er mij volgend jaar aan herinneren dat de zomervakantie een zware periode is? En dat ik dan écht wel beter voor mezelf moet zorgen? En op tijd en stond, misschien al begin augustus moet gaan denken om de osteopaat te bellen?

15:28 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (8) | Tags: fibromyalgie, rusten, kine, osteopaat, osteopatie, griep, herfst |  Facebook |

01-09-10

Moedeloos, verdrietig en boos

Dat is hoe ik me vandaag voel.
Ik heb het natuurlijk al weken voelen aankomen en had eerder moeten ingrijpen, maar helaas...
Dan denk ik dat ik het wel zal redden met een warm bad, vroeg naar bed, op tijd en stond een pijnstiller en een spierontspanner... terwijl dat in dit stadium alleen maar lapmiddelen zijn...
Een bezoek aan de osteopaat dringt zich weer op, mijn wekelijkse massage bij de kinesiste brengt me geen soelaas meer. Zij priemt uit alle macht haar vingers in mijn spieren en ik voel het niet eens!
Maar de osteopaat is pas terug uit verlof en zijn agenda zit overvol... ik kan pas volgende week dinsdag naar hem toe. Het lijkt een eeuwigheid, bijna onoverkomelijk, nog zó lang!

Mijn nek en schouders zitten vast, doen pijn en bezorgen me een soort chronische spanningshoofdpijn.
En ik ben boos en verdrietig omdat ik niet 'normaal' functioneer terwijl ik dat zo graag zou willen...
Half de vrouw, half de moeder die ik zou moeten zijn.
Dat het maar gauw volgende week dinsdag is, zodat ik eindelijke verlost geraak van deze acute opsteker... Ondertussen gaan we ons nog wel wat verder beredderen met hete baden, warme dekentjes en af en toe een pijnstiller.

Ik wil van dat juk in mijn nek verlost zijn met aan elke kant twintig kilo ballast.
Ik wil nú mijn ogen dicht doen en ze pas dinsdag weer opendoen...