03-10-10

Ik zal nooit opgeven.

Ik zal altijd blijven proberen.
Ik zal altijd blijven bewegen.
Ik zal altijd positief blijven in de mate van het mogelijke en ik zal er alles aan doen om er goed uit te blijven zien.
Ik zal altijd proberen een goeie moeder te zijn, een toffe echtgenote... ook al valt mij dat per momenten superzwaar.

Ik heb een zoon die superdruk kan doen en die tettert en kwettert van het moment zijn ogen open zijn en die alles, alles, maar dan ook alles wat hij ziet, doet of hoort wil delen met me. Jullie zullen dat vast super vinden, maar af en toe zou ik gewoon liever een rol duct tape hebben... Die eindeloze stroom van informatie is voor mij supervermoeiend. Soms wil ik alleen maar heel erg met rust gelaten worden, ook door hem. En soms is dat al 's morgens vroeg in de auto op weg naar school. Ben ik dan slecht als ik hem zeg dat hij me met rust moet laten? Dat hij nu eens eindelijk vijf minuten moet zwijgen?

Ik heb een dochter die begint te puberen, met alle ups en downs in ons huishouden vandien. De bijkomende stress die dat geeft is soms moordend. Ik vind het belachelijk van mezelf dat ik dat niet aankan zoals elke andere mama dat blijkbaar wel aankan? Ben ik dan slecht als ik ze naar haar kamer stuur en ze het eerste uur even niet meer wil zien of horen?

Ik heb een man die superhard werkt om alle rekeningen te kunnen blijven betalen. Want het leven is duur en al helemaal met twee opgroeiende kinderen en een vrouw die handenvol geld kost aan voedingssupplementen, kine, osteo,... Als hij zes dagen op zeven gaat werken, dan valt de organisatie van het huishouden zowiezo veel meer op mij. Boodschappen doen, koken, de kids, etc.  Maar hij wil niet van me af zegt hij...

In al het bovenstaande heb ik geen keuze. Dit is de situatie en ik moet daar het beste van maken.
En begrijp me niet verkeerd, ik heb een mooi gezin!

Maar door al het bovenstaande ben ik ook verplicht om te blijven proberen, om er te blijven voor gaan, om positief te blijven.
Wat zou het zijn als ik alleen was? Zonder man of kids?
Zou ik dan even positief zijn?
Zou ik even hard blijven proberen?
Daar denk ik dikwijls over na...

En dan kom ik tot de conclusie:
Ik zal deze ziekte
nooit of nooit de bovenhand laten krijgen op mij.