30-01-11

Geen yoga meer voor mij.

Ik geloof in de principes van yoga.
En ik weet ook zeker dat iedereen er baat bij heeft om bewuster om te gaan met zijn of haar lichaam en bewuster te ademen.
Onze huidige Westerse maatschappij is er door tal van dingen (stress, minder beweging,...) de oorzaak van dat we allemaal sneller en oppervlakkiger ademen. We nemen niet genoeg zuurstof op en we stoten niet genoeg koolstofdioxide uit, met als gevolg dat ons lichaam zuurstofarm wordt en de gifstoffen zich opstapelen. Elke cel in ons lichaam heeft zuurstof nodig. Een snelle, oppervlakkige ademhaling betekent zuurstofarmoede, wat leidt tot verminderde energie, een slecht immuunsysteem en tal van ziektes, ook fibromyalgie.


Het principe van een goede ademhaling en het bewust met het lichaam omgaan of bewuster gaan leven tout court, zijn dingen die ook terug te vinden zijn in de mindfulness en die hun oorsprong hebben in het boedhisme.
Het is dan ook bijzonder interessant om eens te grasduinen in het boedhisme. Maar daar ga ik het hier niet over hebben, daar kunnen jullie zelf wel eens naar op zoek gaan als het jullie interesseert. Er bestaan boeken en sites genoeg hierover.

yoga.jpg

Wat ik eigenlijk wou zeggen is dat ik geen yoga meer beoefen.
Waarom niet? Het is simpel. Je hebt yoga en je hebt degene die de yogales geeft. En dat moet klikken.

Jaren geleden volgde ik al yogalessen bij een oudere heer. Week na week deden we dezefde oefeningen. Er zat noch hart noch ziel in die lessen. Het waren gewoon turnoefeningen. Ik ben ermee gestopt.

Toen ik ziek werd, zocht en vond ik weer een yogacursus en de lesgever legde heel zijn hele hart en ziel in de lessen. Hij was bezieler, een luisterend oor, creëerde de juiste sfeer met kaarslicht en muziek. Het was perfect. Ik was in de wolken en kwam telkens heel ontspannen thuis na de oefeningen. Precies één jaar heb ik van zijn lessen kunnen genieten. Hij is ermee gestopt. Met alle recht natuurlijk! De mens had de leeftijd van mijn vader... 79... Ik heb gehuild.

En toen kwam ik via via terecht bij een dame die yogalessen gaf. Ze had veel kennis, ze was heel erg begeesterd, haar oefeningen waren goed, ze begeleidde iedereen goed, maar ze had één groot nadeel. Ze pushte teveel. Ze zadelde ons, tegen alle boedhistische wijsheid in, op met schuldgevoelens.
Schuldgevoelens omdat we niet elke dag yoga beoefenden.
Wel, ik hoefde er dat niet meer bij.
Ik heb al schuldgevoelens genoeg tegenover iedereen zonder dat ik er dàt nog eens moet bijnemen.
Dus ben ik gestopt.
Voorlopig dus geen yoga meer voor mij.

18:19 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-01-11

Geluk.

Ik speel al een tijdje met de gedachte een boek te kopen...
Ik heb er al een paar keer mee in mijn handen gestaan, het doorbladerd, het teruggelegd,... je kent dat wel.
Maar het boek spreekt mij aan, zoals alleen een boek dat kan...

Het is het boek 'Geluk' van Leo Bormans, waarin 100 geluksprofessoren uit meer dan 40 landen voor het eerst hun kennis van wat we weten over geluk delen. Geen dromen maar op onderzoek gebaseerde feiten die wereldwijd bijdragen tot het geluk van mensen en de samenleving.
Simpele dingen, daar draait het meestal om... en leren gelukkig zijn.

Eén van de vele citaten uit het boek die me heel erg aanspreekt:

Het gaat erom ook verdriet en tegenslag een plaats in je leven te geven en er zandzakjes rond te leggen, zodat ze niet je hele dag en je leven verknallen.

Het boek staat bol van citaten en uitspraken die de moeite zijn om even bij stil te staan.
Zeg nu zelf, mooier kunnen we het toch zelf niet verwoorden?

21:37 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-01-11

De morgenstond heeft goud in de mond.

De morgenstond heeft goud in de mond.
Betekenis: Als je vroeg opstaat kan je veel werk verzetten.
Wel ja... het zal wel zeker?

Het slechte slapen is niet over... het is iets beter, maar ik blijf wakker worden vanaf twee uur...
En word ik niet wakker rond die tijd, dan word ik wakker van mijn ventje die op een ontieglijk vroeg uur opstaat om te gaan werken. Stilletjes zijn en op zijn tenen de trap afsluipen ligt niet in zijn aard... hij is meer van het type van de olifant in de porseleinenkast... helaas!
En dan begint die molen in mijn hoofd weer te malen... over vanalles en nog wat... om dan ergens tegen de ochtend toch weer stil te vallen.

Tegen de tijd dat de wekker afloopt ben ik kapot. Mijn lichaam voelt aan alsof ik een marathon heb gelopen. Alles doet zeer en voelt stram en stijf aan. Het voelt aan alsof het nooit meer goedkomt.
En eigenlijk ben ik in mijn hoofd nog zó moe dat ik nog uren in bed zou willen blijven liggen... maar als ik dàt doe, dan is het helemaal om zeep.
Mijn lichaam stuurt signalen uit als dat het rust wil, terwijl rust alle pijn alleen maar verergert.
Dus rekken en trekken en uit dat bed. Een warme douche kan helpen. En dan bewegen. Wasmachine leeghalen, droogkast vullen, was plooien, kleine huishoudelijke dingetjes om het mechanisme te roderen. En het werkt! Na een uurtje uit bed kan ik me bijna niet meer voorstellen hoe gebroken ik eruit gekomen ben.

Mijn bed is zowel mijn vriend als mijn vijand... het is een ware haat- liefdeverhouding!
's Avonds kan ik zo blij zijn als ik me kan neerleggen in mijn warme nestje, terwijl ik het 's morgens in alle talen kan vervloeken...
Ik wou zo graag dat het anders was!
Misschien moet ik straks toch maar weer eens een afspraak maken bij de reumatologe en het over mijn slaapproblemen hebben?
Die afspraak met Dr. Lambrechts is nog zoooooooo ver weg...

17:45 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (7) | Tags: pijn, bed, slapen, slaapmedicatie, reumatologe, bewegen, beweging |  Facebook |