14-02-11

Bezoek aan de reumatologe.

Ik weet niet wat dat is met mij... maar ik denk precies altijd dat ze hèt gaan gevonden hebben tegen dat ik nog eens moet gaan... Je weet wel hé, het mirakuleuze medicijn om te genezen van fibro...
Helaas, integendeel... de bezoeken aan de reumatologe worden al even routineus als de bezoeken aan de tandarts. En zij is al even routineus als een bandwerker in een fabriek.

Ik maak altijd een lijstje met de dingen die me opvallen en die ik wil bespreken. En ook met de dingen die ik nodig heb: voorschriftjes en attesten voor de kine. Dit omdat ik van mezelf weet dat ik alles snel vergeet. Zelfs al ga ik binnen met als enige idee dat ik dit of dat moet vragen, is het me nogal voorgevallen dat ik buitenstap en nèt dàt niet heb gevraagd. Nee, mij gaan ze niet meer liggen hebben! Lijstjes dus!

Wel ik vertel... en ik vraag raad en zij is als een bezetene in mijn dossier aan het schrijven.
Ik praat over mijn slaapprobleem en over hetgeen ik zèlf heb beslist eraan te doen, nl. een half pilletje Alprazolam 0,50 mg elke avond. Ze knikt, schrijft, schrikt plots op en zegt "Maar je zal dat terug moeten afbouwen hoor, want voor je het weet heb je gewenning!" Ik protesteer en zeg dat ik een probleem heb om door te slapen en dat ik dat kan oplossen met dat half pilletje. Haar boodschap is relaxatie oefeningen doen voor het slapen, een kamilletheetje drinken en geen al te stressy dingen meer doen 's avonds.
Ik heb dan maar mijn mond gehouden. Ik zal wel zien wat ik ermee doe. Alles wat ik uiteindelijk al geprobeerd heb om beter te worden, heb ik allemaal achter mezelf moeten leren, met adviezen gesprokkeld hier en daar... Uit ervaring weet ik al dat er geen pasklare oplossing is voor fibro problemen en dat elke mens anders reageert...
Maar een kamilletheetje??? Sorry hoor! Dat werkt écht niet! Dat is precies als een olifant willen lam leggen met een speelgoedhamertje...

Dus kom ik, precies een kwartier later, buiten met een zeer onvoldaan en ontevreden gevoel.
Ik werd nog maar eens met mijn neus op de feiten gedrukt dat dit voor de rest van mijn leven is... ja toch?
En dat er na verloop van tijd gewoon aangenomen wordt dat je nu allicht wel al weet wat goed voor je is en wat niet?
"Je bent goed bezig!" mompelt ze nog als ik buiten ga. En dan begint de molen in mijn hoofd pas écht te draaien, want hoe kan ze nu, gebaseerd op wat ik heb zitten vragen, weten of ik goed bezig ben? Ze heeft zelf niks gevraagd...

En dan kom ik sjagrijnig thuis... En dat werk ik uit op mijn bezorgde echtgenoot die zo lief is om te vragen hoe het is geweest bij de reumatologe. En dan kan ik er op dat moment mijn vinger niet opleggen waarom ik precies zo sjagrijnig ben. Sjagrijnig, boos en verdrietig.
Ik kan het hem niet uitleggen dat ik altijd hoop tegen beter weten in dat er ooit een oplossing zal zijn... dat er ooit een behandeling zal zijn voor deze idiote ziekte, die ons en vooral mijn leven zo beheerst... dat ik weer wil zijn zoals vroeger, dansend en springend wanneer IK dat wil...
Nu, een paar dagen later, zie ik dat dus wel, maar op het moment zelf is er alleen maar veel pijn, sjagrijn en verdriet.

17:50 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |