11-03-11

Ik weet het heel eventjes allemaal niet meer...

Ik heb weer een slechte week achter de rug. Enfin, niet deze week, maar de week ervoor.
Eentje met véél pijn... die de zaterdag op mijn nek werd gegooid als een natte, koude en vooral zware, oude deken.
Heb ik het voelen aankomen? Voel ik dat ooit aankomen? Nee dus...
Wat is de oorzaak? Als er al een oorzaak is?
Teveel gedaan? Allicht. Teveel gepiekerd? Allicht ook.
Mijn osteopaat spreekt van de spreekwoordelijke druppel. Ik kan hem geen ongelijk geven.
Vorige week donderdag mocht ik dan eindelijk bij hem langs gaan. En vrijdag was ik zo ziek en ellendig als iets. Zaterdag was er iets meer verlichting, maar een en ander bleef opspelen... mijn linker elleboog, mijn linker schouder, mijn linker heup... en sinds zondag ook weer mijn nek.
En ik mag pas volgende week maandag terug. Tja, wat wil ik ook? Die mens kan geen mirakels verrichten hé? Anders genas hij me!
En als ik mijn toestand op vandaag vergelijk met vorige week, dan ben ik al STUKKEN beter! Dus!
Maar ik ben eventjes het noorden kwijt, mijn pedalen of wat dan ook...

Hierbij spelen ook andere factoren mee...
1. Familiekwesties, strubbelingen die er niet zouden moeten zijn. Over bagatellen en futiliteiten. Ik kan me dan alleen maar afvragen waar we in Godsnaam allemaal mee bezig zijn? Is het écht zo nodig om elkaars leven te gaan verzuren? En ik wil dan ook alleen maar héél ver weg zijn van alles en iedereen.

2. Plotseling worden mij weer van alle kanten oplossingen aangereikt voor mijn fibro... vanop het alternatieve pad (yoga, mindfulness, reiki, accupunctuur, chinese kruiden, holistische geneeswijzes,...), het pad dat ik zo'n beetje de rug had toegekeerd voor het moment. En ik vraag er niet om, het wordt aangeboden.
Mijn kinesiste wil me helpen met Chinese kruiden. Iemand anders bezorgt me het adres van een reiki behandelaar in de buurt. Een vriend van vroeger blijkt een broer te hebben die arts is en veel succes zou boeken bij zijn patiënten met CVS en fibro...
Is dit allemaal toeval? Volgens mij bestaat toeval niet.
Maar wat wil het me duidelijk maken?
Niet dat ik dat alles moet gaan proberen denk ik... maar misschien wel dat ik terug die richting moet inslaan om soelaas te vinden?
Om bezig te zijn met mindfulness enzo hoef je er toch niet noodzakelijk zweverig bij te lopen en hoef je ook niet noodzakelijk van die flower power outfits aan te hebben zoals er zoveel zijn?
Dat stoort mij dan een beetje in dat wereldje, het extreme doorslaan naar de andere kant.

3. Ik heb me weer lid gemaakt in de bib. En ik ben op een boek gebotst van Els De Schepper 'De ziel die haar naam zelf koos'. Het leest als een trein. Ook hier weer voel ik dat het kiezen van dit boek geen toeval is geweest.

4. Het verkrijgen van de vier uur extra per week op het werk geraakt er precies door. Het gesprek met de directeur, de mail met mijn voorstel én de argumentatie zijn vertrokken naar hogerhand.  Ik zal dan 24u werken ipv 20. En dan slaat de twijfel toe... zal ik dat kunnen bolwerken? Zullen ze me nu niet met nóg meer werk gaan opzadelen?

5. Door al dit gedoe in mijn hoofd heb ik het gevoel dat ik een aantal goeie vriend(inn)en aan het verwaarlozen ben. Ik heb er simpelweg de energie niet voor momenteel. Ik weet ook dat sommige van mijn vriend(inn)en mij dat zeker niet kwalijk nemen en zelf af en toe een rustmoment inlassen. Anderen zullen het dan weer niet begrijpen dat ik in lange tijd niet van me heb laten horen. Dat ik in gedachten veel bij hen ben, kunnen zij natuurlijk niet weten...

Mijn moraal zit niet goed.
Het liefste zou ik nu mijn bagage pakken om drie weken helemaal alleen aan de andere kant van de wereld onder een palmboom te gaan zitten en eens alles op een rijtje te zetten.
Maar dat zal niet lukken...
Ach, ik kom er wel uit. Als de zon ons tenminste eens wat meer gaat verblijden met haar gezelschap?
Als we onze laarzen en dikke truien weer kunnen opbergen en inruilen voor een zomers kleedje?