06-07-11

Bezoek aan de dokter.

De kop is eraf!
Ik ben bij Dr. Lambrecht geweest twee weken terug.
En er leeft weer wat hoop in mij, terwijl ik eigenlijk heel goed weet dat die hoop tegen beter weten in is...
Genezen kan je immers niet van fibromyalgie?
Jawel, nog steeds met een vraagteken, want ik blijf hopen dat ze ooit met een behandeling of een geneesmiddel zullen komen die iedereen die lijdt aan fibromyalgie en CVS kan helpen om weer min of meer normaal te f
unctioneren!

Maar goed, terug naar het relaas van mijn bezoek.
Ik ben vol goeie moed vertrokken naar Gent. Eerst te voet naar het station (dat zou me goed doen dacht ik), wat toch een flinke 20 minuten doorstappen is. Dan met de trein naar Gent (neeeeeeee, niet gezellig met een koffie op de trein want ik moest nuchter zijn!) en dan nog een tiental minuutjes stappen tot aan de praktijk van de dokter. Ik moest daar om 8u30 zijn en was ruim op tijd tien na acht al present. En ik zat nog vol plannen! Ik zou daarna de winkelstraten van Gent nog eens onveilig maken, de héle dag lag nog voor me! Een volledige dag verlof om te spenderen! Ik zag dat helemaal zitten...

Aan de receptie mocht ik eerst een vragenlijst invullen: naam, adres, huisarts, korte voorgeschiedenis van operaties en dergelijke (wat was ik blij dat ik goed voorbereid was!), aandoeningen in de familie,... enfin, 't was een korte lijst en ik had mijn dossiertje mee dat ik netjes aan de verpleegster afgaf. Wat lectuur voor de dokter.

Dan mocht ik in een kleedkamertje mijn spulletjes deponeren en mij uitkleden tot op mijn beha en broekje. Maar ik was voorbereid hoor! Geen zwarte beha gecombineerd met een witte onderbroek deze keer! Alles netjes à sorti! Er hing een witte badjas klaar aan een haakje, net als in een wellnesscentrum... En dan mocht ik bij de dokter... mijn badjas zat mij een beetje te krap wat het dichthouden wat bemoeilijkte. Ja goed, ik heb er niet moeilijk over gedaan, straks zou hij me toch in mijn beha en slipje zien dus wat maakte het uit?

De dokter stelde wat vragen: Of ik werkte, hoeveel uren ik werkte, wat voor soort werk, hoeveel kms in de wagen per dag, kinderen, welke leeftijd,...
En hij doorlas ook mijn dossiertje. Het eerste wat hij opmerkte was dat ik de ziekte van Graves (klik) heb gehad... of liever, zoals hij het stelde, nog steeds heb. Waar ik dan wel van schrok.
De ziekte van Graves is een auto-immuunziekte en geeft hyperthyroidie tot gevolg (het te snel werken van de schildklier). Door het gedeeltelijk verwijderen van mijn schildklier eind 2006 en het slikken van schildklierhormoon om de werking van de schildklier te simuleren verdwijnen de vervelende symptomen, maar het lichaam blijft levenslang antistoffen aanmaken tegen de schildklier, hoe klein die nu ook is. En daar schrok ik dus van. Ik dacht écht dat ik daar vanaf was! Niet dus! Als je eigen lichaam zichzelf begint aan te vallen, dan kom je dus in de puree. De ziekte van Graves blijkt in veel gevallen van fibro de grote boosdoener te zijn.

En dan werden de werksituaties besproken en hij bekeek me eens en zei "En gij als brave Westvlaamse zijt daar natuurlijk vééééél te lang blijven werken?" En hij vroeg me ook of ik wist dat het tolerantieniveau tegenover fibro en cvs-patiënten uiterst laag lag in de Vlaanders? En het aantal zelfmoorden uiterst hoog in diezelfde Vlaanders? Dat laatste wist ik niet, dat eerste wel, daar heb ik het hier (klik) al eens uitgebreid over gehad en daar heb ik ondertussen wel al mijn lessen uit getrokken! 

Maar goed, na het nog wat uitwisselen van informatie belandde ik op de tafel voor een echo van mijn flapje schildklier, het hart, de lever, de galblaas, de milt, de nieren,... Daar was ogenschijnlijk niks mis mee. De pijnpunten waren ook niet abnormaal pijnlijk. Maar dat lijkt me moeilijk te meten, want mijn pijngrens ligt dus wel vrij hoog. Als brave Westvlaamse bijt ik op mijn tanden zeker?

En dan mocht ik naar het verpleegsterteam.
Ettelijke buisjes bloed werden uit mijn arm gehaald. Ik heb ze niet geteld want dan ga ik tegen de vlakte. Ik doe braaf mijn ogen toe en onderga. Dan proberen gericht te plassen in een minipotje zonder de boel onder water te zetten om daarna te constateren, als je op je vingers hebt geplast, dat er geen zeep meer in dat pompje zit... Grrrr!

En dan op naar de testen.
Longfunctietesten, EKG en als klap op de vuurpijl de ergometerfietstest en daarvoor mag je je schoenen gaan halen, om hard op die trappers tekeer te kunnen gaan.
Man man man, het zal geen zicht geweest zijn... grote zuigelektroden overal op borst en buik voor de EKG, een bloeddrukmeter aan mijn linkerarm die te pas en te onpas strak werd opgeblazen, een soort helm op mijn hoofd waarin het longfunctietoestel ingehaakt werd en een knijper op mijn neus. En fietsen maar! Alsof je leven ervan afhangt want je moet boven de 60 blijven op het toestel. 60 wat? Ik heb geen idee, maar om de minuut werd de weerstand verzwaard en je moest die 60 blijven halen, mét die tjoep in je mond en die knijper op je neus... Ondertussen wist ik wel niet waar ik met mijn speeksel moest blijven die zich in mijn mond aan het vergaren was en die ik door die verdomde tjoep in mijn mond niet kon doorslikken. Ellende! Ik moest als een gek blijven trappen om die 60 te halen en mocht niet stoppen voor de verpleegster zei dat het welletjes was.

Wel, dat heeft me genekt... mijn hele dag naar de vaantjes, ik had nergens nog zin in behalve recht naar huis, hoe rapper, hoe liever! Ik ben naar het station gestrompeld, heb daar een croissant en een koffie naar binnengewerkt en ben op de eerste trein terug naar huis gesprongen. Al goed dat ik mijn zusje tegenkwam onderweg of ik geraakte niet meer thuis geloof ik... Thuis een heet bad laten lopen en er anderhalf uur in liggen slapen. Van het bad in mijn zetel en weer twee uur gemaft.

Of hoe zo'n onnozel bezoek aan de dokter zo'n impact kan hebben. Ik geloof het nog niet.
29 juli mag ik terug voor de bespreking van de onderzoeken. Ik ben eens benieuwd.
Op die fiets krijgt hij me niet meer... ik wil de 29e wél nog iets van Gent zien, geloof me! Knipogen

Commentaren

Ik wéét dat die dingen enorm vervelend en genant zijn ( ik treed bij dat soort onderzoeken altijd buiten mezelf...ik bén dat gewoon niet die dat allemaal moet ondergaan, dat is een ander hehe)..maar mag ik toch even lachen om wat er op m'n netvlies verscheen bij je beschrijving van Bien op de fiets..?? :-)))))
Sterkte voor die 29e hoor!
Liefs!

Gepost door: mizzD | 07-07-11

Reageren op dit commentaar

Haha, ik zie het allemaal geheel voor mij! HOe je op de fiest zat en hoe je daar lag met zicht op de tuin en de dokter met zijn witte crocs en zijn dictafoontje! Maar goed, gelukkig ben je er nu "eindelijk" geweest na heel lang wachten. Hopelijks kan hij je nu verder helpen!
Geniet volgende keer alvast van "Gent" en hopelijks kan je er dan wel een leuke uitstap van maken!
liefs

Gepost door: christa | 07-07-11

Reageren op dit commentaar

ik vind het altijd heel leuk om jouw verhalen te lezen, want ik kan me er soms helemaal in vinden maar deze is toch wel de beste hoor !!!Niet dat ik het je toewens, maar het stuk waar je beschrijft hoe je op je fiets moest zitten, ik zag het helemaal voor me.
Echt, ik hoop van harte dat je dit keer meer geholpen wordt door deze dokter maar ik aou het toch jammer vinden niet meer te kunnen lezen wat je allemaal mee gemaakt hebt.
Nooit gedacht eens een boek te schrijven, ik zou alvast de eerst in de rij staan om hem te lezen.
groetjes Gina

Gepost door: Gina | 07-07-11

Reageren op dit commentaar

Ik herken het allemaal en inderdaad je bent er stik kapot van. Ik hoop dat je nieuwe huisdokter wat meevalt. Wij zijn net terug van vakantie maar niet te geloven daar word je ook moe van. Nog veel sterkte hé. groetjes Liliane

Gepost door: Liliane | 08-07-11

Reageren op dit commentaar

Die ergospirometrietest is inderdaad niet min. Stikkapot ben je daarna. Meestal krijg ik een bloeddrukval: fijn hoor! Maar ja, het hoort erbij.

En euh, mijn specialist? Die heeft graag dat ik dat ELK jaar doe. Gewoon voor de statistiekjes. Allez, eigenlijk niet. Meer om te kijken of ik vooruit, achteruit ben gegaan. Of stil bleef staan.

Tja...

Groetjes
Angel

Gepost door: AutiMie(ke) | 11-07-11

Reageren op dit commentaar

Met heel veel interesse gelezen over de ziekte van Graves. Mijn schildklier moet bv elke twee jaar onderzocht worden.
Op de fiets krijgen ze mij nooit meer op...lukt me toch niet om die zestig te halen.

groetjes

Ps: Optimisme is voorlopig niet te vinden op mijn blog, lol. (zure lol welteverstaan)

Gepost door: maike | 18-07-11

Reageren op dit commentaar

OTT
Bedankt Bientje voor je bezoekje.

Gepost door: maike | 28-07-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.