17-01-12

Slaaponderzoek.

Het slaaponderzoek was dus gepland op 06 december in de slaapkliniek van het Brugmannziekenhuis in Jette. De dokter die daar de slaapkliniek leidt zou de nr. 1 zijn op gebied van slaaponderzoek. En ik moet zeggen dat mijn huisartse fameus onder de indruk was van het meer dan 8 bladzijden tellende en zeer uitgebreide verslag! Nooit eerder in haar carrière zag ze een dergelijk verslag van een slaaponderzoek. De meeste ziekenhuizen maken er zich héél summier vanaf met een regeltje of drie... tot zes, afhankelijk van je probleem.

Maar nu even terug naar Jette, 6 december.
De dagen en nachten tussen het lopen met de ergometer en het slaaponderzoek waren de lastigste in mijn hele leven geloof ik... Ik moest de Alprazolam stoppen en dat bleek toch wel lastiger dan aanvankelijk gedacht. Als je al praktisch geen oog dicht doet mèt Alprazolam, wat dan zonder? Dat, inclusief de nodige stress om naar het slaaponderzoek te gaan. Ga ik met de auto? Met de trein? Wanneer moet ik vertrekken om mooi op tijd te zijn?

Ik ben uiteindelijk met de trein gegaan, eerst naar Brussel Zuid en dan van Brussel Zuid naar Jette. Het Brugmannziekenhuis ligt gelukkig op wandelafstand van het station. Al goed dat ik niet met de auto was gekomen. Ik zou ten eerste al bijna gestorven zijn van de stress om rond te rijden in Brussel en ten tweede zou ik mijn auto nergens hebben kunnen parkeren zonder boete te riskeren of hoge parkeerkosten te betalen, dus...

Het Brugmannziekenhuis is net een campus met allemaal aparte gebouwen en gebouwtjes. De slaapkliniek is een klein ouderwets gebouwtje en bestaat eigenlijk uit niet meer dan een gang, een verpleegpost op het einde van die gang, zes kamers, een badkamer en het kantoor van de prof. Ik werd onmiddellijk naar mijn kamer gebracht met een dik pak papier, allemaal vragenlijsten waar ik me doorheen heb geworsteld over mijn fysieke en psychische toestand. Soms ook wel vrij diepgaande vragen. Na die paar uur was ik vrij om te doen wat ik wou.

Tegen de avond kwam de verpleger om me vol te hangen met elektroden, twee in mijn haar, vijf op mijn gezicht, twee achter mijn oren, twee op m'n borst, twee onder mijn borst, vier op mijn benen... Goed vastgeplakt met een goeie kwak lijm om nooit meer los te komen! Ik mocht bellen wanneer ik wou slapen. Dan kwamen ze me aansluiten, alle kabeltjes (en dat waren er heel wat!) op zijn plaats, twee sets buisjes langs mijn neus, een knijper op mijn vinger, alles goed vastgeplakt en slaapwel! Ja hallo! Probeer maar eens te slapen met al die kabels! En blijkbaar kan het toch want na 11 minuten was ik al vertrokken! Zelfde slaappatroon als thuis, of nog slechter. Tegen dat het zes uur was, was ik blij dat de verpleegster er was om me los te koppelen. Ik mocht nog wat verder slapen zei ze. Geen haar op mijn hoofd die er ook maar aan dacht om nog te slapen! Al die elektroden losweken met aceton, haar wassen en mezelf weer toonbaar maken was alles waar ik kon aan denken.

Na het ontbijt nog een gesprek met een psychologe en daarna een gesprek met de professor die al meteen de eerste en voor mij wel heel erg verrassende resultaten gaf van het onderzoek.
Ik heb een ernstige slaapstoornis (alsof ik dat nog niet wist!), een combinatie van drie factoren eigenlijk.
Mijn REM-slaap of diepe slaap wordt verstoord door alfagolven (waakgolven). Die diepe slaap is echter wel noodzakelijk zijn voor het herstel van spieren en weefsels...
Tijdens de droomfases stop ik met ademen voor langer dan 10 seconden (apneu). Heb je al eens 10 seconden je adem opgehouden? Da's écht wel lang hé! Dat was de meest verrassende onthulling! De droomfase heeft als doel ons toe te laten ervaringen die we tijdens de dag hebben opgedaan, te verwerken. Een onderdrukking van deze fase kan leiden tot minder stressbestendigheid en concentratiestoornissen overdag...
En als kers op de taart lijd ik aan het Restless Legs Syndroom, ik kan mijn benen niet stil houden waardoor ik wakker wordt. Ik heb dat ook overdag, maar dan sta ik op en loop ik rond tot het betert. 's Nachts sta ik uiteindelijk ook op en doe ik dingen... tot het betert.

Net voor kerstmis (twee weken na het onderzoek) heeft mijn huisarts dan toch het lijvige verslag ontvangen en pas na kerstmis heb ik al gedeeltelijk de medicatie opgestart. Trazodone, een antidepressivum, die in lage dosering slaapherstellend werkt. Goh... De ene nacht slaap ik als een roos, de andere tot rond 4 à 5 uur in de ochtend. De ene dag voel ik me uitgerust en energiek, de andere dag voel ik me zombie-achtig... net alsof dat halve pilletje pas tegen de ochtend zijn werk begint te doen. Maar over het algemeen voel ik me toch al beter.

Verder moet ik nu terug een afspraak maken met de NKO-arts in Jette, die samenwerkt met de slaapkliniek voor een slaapendoscopie. Dit onderzoek zal moeten uitwijzen wat de apneu veroorzaakt.

En vandaag ben ik dan, na consultatie bij Dr. Lambrecht, gestart met de medicatie tegen de rusteloze benen, Sifrol. 

Pas nadat deze drie problemen grondig aangepakt zijn, zal ik me na enkele maanden veel beter moeten voelen en zouden de spier- en gewrichtspijnen veel beter moeten zijn.
Laat ons hopen! Lachen