16-04-13

Enkele maanden verder - na de operatie

Ondertussen zijn we weer bijna een jaar verder! Wat vliegt de tijd!
Maar kom, de lastige operatie in de keel is ook alweer dik zes maanden achter de rug en het gaat goed met me en dat wou ik toch even met jullie delen!
De operatie zelf begin oktober (multilevel lasertherapie van het gehemelte en de basis van de tong) was geen pretje. Vooral niet omdat het in dagkliniek werd uitgevoerd. 's Middags word je naar huis gestuurd met een enorm pijnlijke keel, een verstopte neus en een zak pijnstillers en dan ben je op jezelf aangewezen. Ik wil hier niemand bang maken, zeker niet, maar de eerste nachten zijn een hel. Geen lucht, angstig, pijn,...
Maar mocht iemand jou zeggen dat dit de oplossing zou zijn van je probleem, ga ervoor want het is het waard!
Ik zou het zó opnieuw doen!


Ik wou ook niet eerder hier een nieuw postje plaatsen als dat ik met zekerheid één en ander kon evalueren.
De eerste bij wie het opviel dat er beterschap was, was de kinesiste. Voordien kon ze wrijven tot ze blauw zag, mijn spieren bleven keihard... Vrij kort na de operatie kwam hier al verandering in. De spieren kwamen losser maar ze bleven nog wel niet los... Dat blijkt dus perfect normaal te zijn want die zijn het gewoon om verkrampt te zitten en laten niet zo gemakkelijk los.
Zelf merkte ik ook algauw dat bepaalde dingen me beter afgingen, nota bene fietsen. We hebben hier dicht bij ons huis een lastige voetgangers- en fietsersbrug over het kanaal. Die gaat in twee delen omhoog en in twee delen omlaag. Vroeger kon ik het eerste deel fietsen naar boven en moest ik noodgedwongen het tweede deel te voet gaan. Nu fiets ik in één ruk de twee delen naar boven. Zalig als je aan kleine dingen begint te merken dat er beterschap is!

Mijn laatste bezoek aan Dr. Lambrecht en de daarbij horende longfunctietesten en inspanningsproeven bewezen zwart of wit dat het beter gaat met me. Eén bepaalde waarde waar blijkbaar veel belang wordt aan gehecht was van 47% naar 83% gegaan! En het kan alleen nog maar beteren zeker? De zuurstof heeft vrije toegang tot mijn lichaam en mijn spieren.

Een nieuwtje gaan ze van mij niet meer maken vrees ik, daarvoor ben ik ondertussen te oud.
En ik heb zeker ook nog mijn slechte dagen. Ik noem ze de dagen waarop mijn lichaam zich geen raad weet met de nieuwe situatie. Ik kan me soms helemaal ontwricht voelen. Moeilijk uit te leggen...

Het plan is nu om de medicatie stilletjes aan af te bouwen, zowel de Trazolan (slaapherstellend) als de Sifrol (voor de rusteloze benen) en te proberen tegen het einde van dit jaar medicatievrij te zijn zodat ik met de armband van Dr. Lambrecht opnieuw mijn slaap kan laten evalueren. Ik zou ook een nieuw slaaponderzoek kunnen overwegen, maar waarom een duur onderzoek als het met minder ook kan?