11-03-11

Ik weet het heel eventjes allemaal niet meer...

Ik heb weer een slechte week achter de rug. Enfin, niet deze week, maar de week ervoor.
Eentje met véél pijn... die de zaterdag op mijn nek werd gegooid als een natte, koude en vooral zware, oude deken.
Heb ik het voelen aankomen? Voel ik dat ooit aankomen? Nee dus...
Wat is de oorzaak? Als er al een oorzaak is?
Teveel gedaan? Allicht. Teveel gepiekerd? Allicht ook.
Mijn osteopaat spreekt van de spreekwoordelijke druppel. Ik kan hem geen ongelijk geven.
Vorige week donderdag mocht ik dan eindelijk bij hem langs gaan. En vrijdag was ik zo ziek en ellendig als iets. Zaterdag was er iets meer verlichting, maar een en ander bleef opspelen... mijn linker elleboog, mijn linker schouder, mijn linker heup... en sinds zondag ook weer mijn nek.
En ik mag pas volgende week maandag terug. Tja, wat wil ik ook? Die mens kan geen mirakels verrichten hé? Anders genas hij me!
En als ik mijn toestand op vandaag vergelijk met vorige week, dan ben ik al STUKKEN beter! Dus!
Maar ik ben eventjes het noorden kwijt, mijn pedalen of wat dan ook...

Hierbij spelen ook andere factoren mee...
1. Familiekwesties, strubbelingen die er niet zouden moeten zijn. Over bagatellen en futiliteiten. Ik kan me dan alleen maar afvragen waar we in Godsnaam allemaal mee bezig zijn? Is het écht zo nodig om elkaars leven te gaan verzuren? En ik wil dan ook alleen maar héél ver weg zijn van alles en iedereen.

2. Plotseling worden mij weer van alle kanten oplossingen aangereikt voor mijn fibro... vanop het alternatieve pad (yoga, mindfulness, reiki, accupunctuur, chinese kruiden, holistische geneeswijzes,...), het pad dat ik zo'n beetje de rug had toegekeerd voor het moment. En ik vraag er niet om, het wordt aangeboden.
Mijn kinesiste wil me helpen met Chinese kruiden. Iemand anders bezorgt me het adres van een reiki behandelaar in de buurt. Een vriend van vroeger blijkt een broer te hebben die arts is en veel succes zou boeken bij zijn patiënten met CVS en fibro...
Is dit allemaal toeval? Volgens mij bestaat toeval niet.
Maar wat wil het me duidelijk maken?
Niet dat ik dat alles moet gaan proberen denk ik... maar misschien wel dat ik terug die richting moet inslaan om soelaas te vinden?
Om bezig te zijn met mindfulness enzo hoef je er toch niet noodzakelijk zweverig bij te lopen en hoef je ook niet noodzakelijk van die flower power outfits aan te hebben zoals er zoveel zijn?
Dat stoort mij dan een beetje in dat wereldje, het extreme doorslaan naar de andere kant.

3. Ik heb me weer lid gemaakt in de bib. En ik ben op een boek gebotst van Els De Schepper 'De ziel die haar naam zelf koos'. Het leest als een trein. Ook hier weer voel ik dat het kiezen van dit boek geen toeval is geweest.

4. Het verkrijgen van de vier uur extra per week op het werk geraakt er precies door. Het gesprek met de directeur, de mail met mijn voorstel én de argumentatie zijn vertrokken naar hogerhand.  Ik zal dan 24u werken ipv 20. En dan slaat de twijfel toe... zal ik dat kunnen bolwerken? Zullen ze me nu niet met nóg meer werk gaan opzadelen?

5. Door al dit gedoe in mijn hoofd heb ik het gevoel dat ik een aantal goeie vriend(inn)en aan het verwaarlozen ben. Ik heb er simpelweg de energie niet voor momenteel. Ik weet ook dat sommige van mijn vriend(inn)en mij dat zeker niet kwalijk nemen en zelf af en toe een rustmoment inlassen. Anderen zullen het dan weer niet begrijpen dat ik in lange tijd niet van me heb laten horen. Dat ik in gedachten veel bij hen ben, kunnen zij natuurlijk niet weten...

Mijn moraal zit niet goed.
Het liefste zou ik nu mijn bagage pakken om drie weken helemaal alleen aan de andere kant van de wereld onder een palmboom te gaan zitten en eens alles op een rijtje te zetten.
Maar dat zal niet lukken...
Ach, ik kom er wel uit. Als de zon ons tenminste eens wat meer gaat verblijden met haar gezelschap?
Als we onze laarzen en dikke truien weer kunnen opbergen en inruilen voor een zomers kleedje?

23-11-09

Kwaadheid.

Het is ergerlijk, ik heb zo'n kwaadheid in me...
Ik kan zo kwaad zijn... eerst en vooral op mezelf... en dan op de rest van de wereld...
Nochtans zou ik zo graag vrede nemen met mijn situatie, mijn lijf, mijn pijn. Aanvaarding, vrede, acceptatie... maar het is zo verdomd moeilijk!
Ik heb het zo verdomd moeilijk!
Het lijkt ook of ik 's nachts weer meer wakker lig en pieker. En ook al heb ik de beginselen van de mindfulness en meditatie geleerd, op dat moment kàn ik me gewoon niet ontspannen en blijft het gepieker doorgaan. En geloof me, wat tijdens de dag banale probleempjes zijn, dreigen in het donker onoverkomelijke obstakels te worden.
Mindfulness leert ons te focussen op de ademhaling en de gedachten in je hoofd los te laten, niet weg te duwen. Als je ze wegduwt, worden ze als een boemerang terug in je gezicht gegooid.
Mindfulness leert ons niet te oordelen of te veroordelen, zeker niet kwaad te worden op onszelf omwille van onze negatieve gedachten... Ik doe niks anders dan kwaad zijn op mezelf, om al dat nachtelijk gepieker, omdat ik vind dat ik tekortschiet, om... ja waarom allemaal?
Heb ik dan helemaal niks geleerd? Ben ik alles weer kwijt?
Toen ik het er laatst met mijn yogalerares over had, verzekerde ze me dat ik wel degelijk had geleerd, maar dat ik mijn situatie nog steeds niet heb verwerkt. Ik heb het geen plaatsje gegeven, ik heb het niet geaccepteerd. Ik moet niet accepteren dat ik zieker en zieker zou kunnen worden, maar ik moet wel aanvaarden dat het er is. Niet steeds willen vechten tegen... niet steeds alles perfect willen doen... niet steeds schuldgevoelens hebben als het allemaal niet zo goed lukt...
Kon ik het maar!
Echt!
Ik zou er bijna geld voor geven!

06-04-09

Bucephalus.

Deze morgen moest ik naar de adviserend geneesheer van het ziekenfonds. Ik heb daar geen schrik voor, de man is de zachtaardigheid zelve en is zeker niet vrouw-onvriendelijk. Ook het ziektebeeld fibromyalgie neemt hij au sérieux, wat niet van iedere dokter kan gezegd worden...

Deze morgen dus vroeg hij hoe het met me ging, waar ik nu nog het meeste last van had en of de revalidatie voor mij zin had gehad. Ik vertelde hem dat mijn schouders en nek een knelpunt bleven vormen (soms écht letterlijk!) maar dat ik inderdaad al heel wat heb opgestoken uit de revalidatie.
Ik vertelde hem ook dat het ziekenhuis nu met een mindfulness introductieprogramma was gestart als onderdeel van het revalidatiepakket en dat mij dat sterk interesseerde en ik er bijgevolg ook aan meedeed. En toen stak hij van wal. Blijkbaar was het ook iets waar hij sterk in geloofde. "Mevrouw", zei hij "je zult met je ziekte moeten leren leven, het moeten leren aanvaarden, maar niemand verplicht je om in de ratrace van de maatschappij mee te draven! Eénmaal je dat inziet ben je al ver gekomen!"

En hij ging verder "Mindfulness is iets van alle tijden, alleen weten de meeste mensen heden ten dage niet meer wat het is om stil te staan bij zichzelf (en anderen) en in het NU te leven."
En toen vertelde hij me het verhaal van Alexander de Grote en zijn paard Bucephalus (letterlijk vertaald: tweekoppig paard), het speelt zich af rond 300 voor Christus. Het paard blonk uit in een groep van wilde paarden omwille van zijn mooie en sterke uiterlijk. Alexander de Grote loofde het paard uit aan degene die het zou kunnen berijden. De hele dag probeerden zijn manschappen het paard te berijden en steeds opnieuw rende het weg, viel het de ruiters aan. Als er al iemand op het paard geraakte, werd hij er bijna meteen weer afgesmeten. Bij valavond benaderde Alexander het paard, draaide het naar het Westen en reed er mee weg. Hij had het paard geobserveerd en had gezien dat het bang was voor de schaduwen op de grond. Met een ruiter op zijn rug zag het paard namelijk twee koppen als schaduw en werd daar helemaal hysterisch van. Door in de richting van de zon te rijden werd er geen schaduw op de grond geworpen en kreeg het paard vertrouwen in de situatie én zijn berijder.
Het enige wat Alexander de Grote had gedaan was mindful geweest, hij had zijn volle aandacht in het NU gehad en had het paard nauwlettend geobserveerd waardoor het zijn angst had erkend.

"Mevrouw", besloot de dokter "je bent op goeie weg! Blijf trouw aan jezelf en ik geloof erin dat je het haalt!"
Ik vond dat een enorm compliment. Sinds ik er voor koos om voor mezelf op te komen en resoluut mijn gezondheid prioriteit te geven, heb ik al veel harde noten te kraken gekregen.
Er worden mij zware uitdagingen gepresenteerd, maar het kan gewoon niet anders. Eénmaal je aan jezelf begint te werken, veranderen er steevast dingen in je, maar zeker en vast ook rondom je...
En dan komt het erop neer om te blijven geloven in jezelf en trouw te blijven aan jezelf.
Geen gemakkelijke opdracht, maar beslist de moeite waard!

05-03-09

Oorzakelijk verband?

Mensen willen altijd een oorzaak zoeken voor alles wat hen overkomt. Ik ben niet anders daarin. Ik zoek ook steeds naar een oorzaak voor de pijn die ik heb. Als ik erg veel pijn heb, begin ik de vorige dag(en) te analyseren. Wat heb ik gedaan? Wat heb ik verkeerd gegeten of gedronken? Teveel koffie?
Of ligt het aan dat glaasje wijn? Ik zorg nochtans goed voor mezelf? Ik eet nochtans gezond, probeer zo weinig mogelijk voor mij schadelijke stoffen binnen te krijgen. Ik beweeg toch genoeg? Of heb ik iets teveel gedaan?

Allemaal quatsch natuurlijk! Fibromyalgie is een grillig iets.
We moeten natuurlijk goed voor onszelf zorgen en op onze voeding, beweging en rust letten! Maar we zullen nooit onze vinger op de oorzaak van een pijnopstoot kunnen leggen,
tenzij we duidelijk over onze grenzen zijn gegaan. Eén ding weet ik wel met zekerheid, stress is onze vijand nummer één! Stress in al zijn vormen (een veeleisende baas, groot verdriet, angst,...) verhoogt de pijn.
Hoe kan dit toch? Ik dacht dat ik zo stressbestendig was?
Ik kon alles aan... en nu? Uiterlijk was ik misschien stressbestendig, maar innerlijk heeft de stress blijkbaar een gedeelte van het raderwerk weggevreten?
Stressmanagement, nog zo'n woord, maar wel weer een puzzelstukje in mijn puzzel. Nauw gelinkt aan mindfulness en meditatie... het uitspitten waard.

En het volgende boek op mijn lijstje om te ontlenen in de bib is Homo Energeticus van Dr. Aelbrecht. Dr. Aelbrecht heeft blijkbaar ook een receptenboek geschreven, dat is dan meteen het volgende op de lijst, als het eerste boek aanslaat.

Er is dus nog werk aan de winkel, zoveel is duidelijk.

17-02-09

Lezen, lezen, lezen... en leren.

Mijn boek over Mindfulness van Edel Maex is bijna uit.
En ik ben gebeten door de leesmicrobe.
Lezen, lezen en vooral conclusies trekken en leren!
Oké, op papier lijkt het allemaal poepsimpel, maar dat is het niet... Ze zouden ook geen cursussen mindfulness geven tegen de prijs van 300 Euro (!) voor 8 sessies waarbij je wel de syllabus en de 8 CD's gratis krijgt (mag wel vind ik!). Het spijt me mensen, ik ben absoluut niet in de mogelijkheid om zoveel geld uit te geven, dus dan maar proberen iets op te steken uit de boeken die ik lees.
Maar er is goed nieuws voor mij! Vanaf maart zou er mindfulnesstraining geïntegreerd worden in het revalidatie-pakket dat ik nu krijg! Hopelijk kan ik daar nog even van mee profiteren en kan ik nog een tijdje halftijds blijven werken!

Gisteren ben ik eens de gezondheidsbibliotheek van de CM binnengelopen, zomaar uit nieuwsgierigheid. Ik moest naar de CM met papieren en ik dacht ik loop eens binnen en kijk eens rond. Wat hebben ze daar veel informatie! Veel boeken! En je kan ze ontlenen zoals in een gewone bibliotheek! Ik heb me meteen lid gemaakt en heb twee boeken meegenomen: het boek Fibromyalgie, de puntjes op de i van Aty van Galen en een naslagwerk van de Vlaamse Liga voor Fibromyalgie-Patiënten over Fibromyalgie en voeding.
het boek Fibromyalgie de puntjes op de i is een volledig geactualiseerde en uitgebreide versie van de twee eerdere boeken die Aty schreef 'Geen dag zonder pijn' en 'Beter leven met fibromyalgie'. Het staat bol van de tips en adviezen, dus ik neem aan dat ik daar wel iets zal aan hebben; Het leest ook zeer vlot. Want als ze me met allerhande medische termen rond de oren beginnen te slaan, dan gooi ik zo'n boek dicht en gaat het nooit meer open...

En nu ga ik verder lezen... en leren.

08-02-09

Mindfulness, mijn tweede boek gekocht!

Ik heb een tweede boek gekocht over Mindfulness. Nadat ik eerst het boek van Marisa Garau had gekocht 'Haal meer uit je leven met mindfulness', heb ik nu ook het boek van Edel Maex gekocht 'Mindfulness'. Door het boek van Marisa te lezen heb ik ingezien dat mindfulness heel nauw aansluit met yoga en meditatie. Achteraan het boek staan namelijk ook een aantal yoga-oefeningen. En in de boekhandel heb ik heel lang staan twijfelen tussen het boek 'Mindfulness Yoga' van Frank Boccio en het boek van Edel Maex. Het zag er allebei ongelooflijk interessant uit, maar de opvolg-cd's met oefeningen op het boek van Maex (die ik nog niet kocht) gaven de doorslag. Die zou ik aansluitend kunnen kopen. Eerst zien hoe het boek me bevalt.
Maar het bevalt me goed, het leest als een trein! Geen hoogdravende psychobabel zoals ik eerst voor vreesde, maar verstaanbare duidelijke taal.
En nu nog zoveel mogelijk toepassen hé. Tijd voor mezelf maak ik nog altijd nu ik nog halftijds werk... ik vrees alleen de dag dat ik weer fulltime aan de slag zal moeten. Maar dat is voorlopig nog veraf. Ik moet in het NU leven, da's al één van de dingen die ik wil toepassen, bewuster in het NU leven.

13-01-09

Tijd voor mezelf.

Ik heb het gevoel dat ik meer en meer tot rust kom, hetgeen ik de eerste weken van mijn ziekteverlof zeker niet kon, want ik liep hoegenaamd de muren op.
Nu sta ik mezelf rust toe, ik keer terug naar mezelf, sta aan de zijlijn en kijk naar de drukte rond mij. Ooit zal ik er weer deel van moeten uitmaken, ooit komt eigenlijk vrij snel dichterbij... maar het zal deeltijds zijn en ik zal er het beste van maken voor mezelf.

Ik hou me bezig met topics zoals mindfullness, relaxatie, meditatie... en heb deze week heel wat muziek gedownload. Dat gaat op mijn mp3-spelertje en kan dienst doen tijdens de elektrostimulatie en de modderpackingmomenten in het ziekenhuis. Gewoon ogen dicht en genieten van de warmte èn de muziek.
Muziek van Enya, Enigma, Oliver Shanti, Yanni... heerlijke wegdroommuziek.

Deze van Enigma kende ik al maar heb ik herontdekt en ik vind de tekst op dit ogenblik zeer passend.

That's not the beginning of the end
That's the return to yourself
The return to innocence
Love - Devotion
Feeling - Emotion
Love - Devotion
Feeling - Emotion
Don't be afraid to be weak
Don't be too proud to be strong
Just look into your heart my friend
That will be the return to yourself
The return to innocence
If you want, then start to laugh
If you must, then start to cry
Be yourself don't hide
Just believe in destiny
Don't care what people say
Just follow your own way
Don't give up and use the chance
To return to innocence
That's not the beginning of the end
That's the return to yourself
The return to innocence
Don't care what people say
Follow just your own way Follow just your own way
Don't give up, don't give up
To return, to return to innocence.
If you want then laugh
If you must then cry
Be yourself don't hide
Just believe in destiny.