31-05-11

Autoritten.

Lange ritten met de auto zijn hels. Als chauffeur wel te verstaan.
Lange ritten zijn zowiezo al niet leuk omwille van de stramme ledematen, maar als chauffeur heb je er dan nog eens de stress van het verkeer bij ook.


Een jaar geleden kochten we een nieuwe, comfortabele gezinswagen. Daarbij letten we vooral op de ruimte, de veiligheid,... maar ook op de zetels die in hoogte verstelbaar waren, vooral voor mij, zodat het in en uitstappen gemakkelijk zou gaan. Als je mij vanachter in een lage auto plooit en je rijdt een half uur met mij rond, dan kom ik er gegarandeerd niet meer alleen uit, dan heb ik hulp nodig om me eruit te trekken.

De zetels van de nieuwe wagen hebben ook een rugsteun die verstelbaar is. Zalig want ik heb een holle rug.
Het enige wat we over het hoofd hebben gezien bij de aanschaf van de auto is het gebrek aan goeie armsteunen. Als ik dus een rit van bijna twee uur moet doen zoals vandaag en dan nog eens twee uur terug moet keren... dan heb ik de dag nadien onvoorstelbaar veel last van mijn armen want die hebben bijna de hele autorit gehangen. Ik rij namelijk altijd met mijn handen 'tien voor twee' aan het stuur en dus hebben mijn armen geen steun.

Maar vandaag heb ik eerst de zetel in onze salon geplunderd vooraleer ik vertrok. Gewapend met kleine en grotere kussens en rolletjes ben ik vertrokken naar het werk. En vooraleer ik me aan de bijna twee uur durende rit waagde heb ik mij deftig tussen de kussens geïnstalleerd, uit het zicht van mijn collega's want die hebben daar niks mee te maken. Een vrij dik kussen onder mijn linkerarm, tussen het portier en de zetel geklemd en een rolletje onder mijn rechterarm. Ik denk dat had de politie mij tegengehouden dat ze nogal ogen zouden hebben getrokken. Maar het zat zeer comfortabel en ik hoop dat ik dan toch al die pijn heb kunnen voorkomen voor morgen! Tong uitsteken

21:18 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (7) | Tags: auto, autorit, kussens, pijn, salon, zetels, comfort, wagen |  Facebook |

11-03-11

Ik weet het heel eventjes allemaal niet meer...

Ik heb weer een slechte week achter de rug. Enfin, niet deze week, maar de week ervoor.
Eentje met véél pijn... die de zaterdag op mijn nek werd gegooid als een natte, koude en vooral zware, oude deken.
Heb ik het voelen aankomen? Voel ik dat ooit aankomen? Nee dus...
Wat is de oorzaak? Als er al een oorzaak is?
Teveel gedaan? Allicht. Teveel gepiekerd? Allicht ook.
Mijn osteopaat spreekt van de spreekwoordelijke druppel. Ik kan hem geen ongelijk geven.
Vorige week donderdag mocht ik dan eindelijk bij hem langs gaan. En vrijdag was ik zo ziek en ellendig als iets. Zaterdag was er iets meer verlichting, maar een en ander bleef opspelen... mijn linker elleboog, mijn linker schouder, mijn linker heup... en sinds zondag ook weer mijn nek.
En ik mag pas volgende week maandag terug. Tja, wat wil ik ook? Die mens kan geen mirakels verrichten hé? Anders genas hij me!
En als ik mijn toestand op vandaag vergelijk met vorige week, dan ben ik al STUKKEN beter! Dus!
Maar ik ben eventjes het noorden kwijt, mijn pedalen of wat dan ook...

Hierbij spelen ook andere factoren mee...
1. Familiekwesties, strubbelingen die er niet zouden moeten zijn. Over bagatellen en futiliteiten. Ik kan me dan alleen maar afvragen waar we in Godsnaam allemaal mee bezig zijn? Is het écht zo nodig om elkaars leven te gaan verzuren? En ik wil dan ook alleen maar héél ver weg zijn van alles en iedereen.

2. Plotseling worden mij weer van alle kanten oplossingen aangereikt voor mijn fibro... vanop het alternatieve pad (yoga, mindfulness, reiki, accupunctuur, chinese kruiden, holistische geneeswijzes,...), het pad dat ik zo'n beetje de rug had toegekeerd voor het moment. En ik vraag er niet om, het wordt aangeboden.
Mijn kinesiste wil me helpen met Chinese kruiden. Iemand anders bezorgt me het adres van een reiki behandelaar in de buurt. Een vriend van vroeger blijkt een broer te hebben die arts is en veel succes zou boeken bij zijn patiënten met CVS en fibro...
Is dit allemaal toeval? Volgens mij bestaat toeval niet.
Maar wat wil het me duidelijk maken?
Niet dat ik dat alles moet gaan proberen denk ik... maar misschien wel dat ik terug die richting moet inslaan om soelaas te vinden?
Om bezig te zijn met mindfulness enzo hoef je er toch niet noodzakelijk zweverig bij te lopen en hoef je ook niet noodzakelijk van die flower power outfits aan te hebben zoals er zoveel zijn?
Dat stoort mij dan een beetje in dat wereldje, het extreme doorslaan naar de andere kant.

3. Ik heb me weer lid gemaakt in de bib. En ik ben op een boek gebotst van Els De Schepper 'De ziel die haar naam zelf koos'. Het leest als een trein. Ook hier weer voel ik dat het kiezen van dit boek geen toeval is geweest.

4. Het verkrijgen van de vier uur extra per week op het werk geraakt er precies door. Het gesprek met de directeur, de mail met mijn voorstel én de argumentatie zijn vertrokken naar hogerhand.  Ik zal dan 24u werken ipv 20. En dan slaat de twijfel toe... zal ik dat kunnen bolwerken? Zullen ze me nu niet met nóg meer werk gaan opzadelen?

5. Door al dit gedoe in mijn hoofd heb ik het gevoel dat ik een aantal goeie vriend(inn)en aan het verwaarlozen ben. Ik heb er simpelweg de energie niet voor momenteel. Ik weet ook dat sommige van mijn vriend(inn)en mij dat zeker niet kwalijk nemen en zelf af en toe een rustmoment inlassen. Anderen zullen het dan weer niet begrijpen dat ik in lange tijd niet van me heb laten horen. Dat ik in gedachten veel bij hen ben, kunnen zij natuurlijk niet weten...

Mijn moraal zit niet goed.
Het liefste zou ik nu mijn bagage pakken om drie weken helemaal alleen aan de andere kant van de wereld onder een palmboom te gaan zitten en eens alles op een rijtje te zetten.
Maar dat zal niet lukken...
Ach, ik kom er wel uit. Als de zon ons tenminste eens wat meer gaat verblijden met haar gezelschap?
Als we onze laarzen en dikke truien weer kunnen opbergen en inruilen voor een zomers kleedje?

09-01-11

De morgenstond heeft goud in de mond.

De morgenstond heeft goud in de mond.
Betekenis: Als je vroeg opstaat kan je veel werk verzetten.
Wel ja... het zal wel zeker?

Het slechte slapen is niet over... het is iets beter, maar ik blijf wakker worden vanaf twee uur...
En word ik niet wakker rond die tijd, dan word ik wakker van mijn ventje die op een ontieglijk vroeg uur opstaat om te gaan werken. Stilletjes zijn en op zijn tenen de trap afsluipen ligt niet in zijn aard... hij is meer van het type van de olifant in de porseleinenkast... helaas!
En dan begint die molen in mijn hoofd weer te malen... over vanalles en nog wat... om dan ergens tegen de ochtend toch weer stil te vallen.

Tegen de tijd dat de wekker afloopt ben ik kapot. Mijn lichaam voelt aan alsof ik een marathon heb gelopen. Alles doet zeer en voelt stram en stijf aan. Het voelt aan alsof het nooit meer goedkomt.
En eigenlijk ben ik in mijn hoofd nog zó moe dat ik nog uren in bed zou willen blijven liggen... maar als ik dàt doe, dan is het helemaal om zeep.
Mijn lichaam stuurt signalen uit als dat het rust wil, terwijl rust alle pijn alleen maar verergert.
Dus rekken en trekken en uit dat bed. Een warme douche kan helpen. En dan bewegen. Wasmachine leeghalen, droogkast vullen, was plooien, kleine huishoudelijke dingetjes om het mechanisme te roderen. En het werkt! Na een uurtje uit bed kan ik me bijna niet meer voorstellen hoe gebroken ik eruit gekomen ben.

Mijn bed is zowel mijn vriend als mijn vijand... het is een ware haat- liefdeverhouding!
's Avonds kan ik zo blij zijn als ik me kan neerleggen in mijn warme nestje, terwijl ik het 's morgens in alle talen kan vervloeken...
Ik wou zo graag dat het anders was!
Misschien moet ik straks toch maar weer eens een afspraak maken bij de reumatologe en het over mijn slaapproblemen hebben?
Die afspraak met Dr. Lambrechts is nog zoooooooo ver weg...

17:45 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (7) | Tags: pijn, bed, slapen, slaapmedicatie, reumatologe, bewegen, beweging |  Facebook |

19-12-10

Het was hier een tijdje stil...

Maar de winter is niet écht het seizoen waarin ik me op m'n beste voel.
En we hebben dit jaar écht wel een serieuze winter met koude temperaturen én sneeuw, écht eentje om U tegen te zeggen!

Nu vind ik niks zo mooi als een sneeuwtapijt, maar NIET als ik er ook nog eens doorheen moet met de auto. Want voor mij is dat dus maximaal stressen! Uit werken gaan, twee kinderen eerst aan twee verschillende scholen afzetten, stressen in de file, stressen om de onverantwoorde daden van sommige chauffeurs en ondertussen stilletjes hopen dat alles toch alstublieft goed komt en dat je veilig je bestemming bereikt.
Ik geef heel eerlijk toe dat ik het eerste kwartier op mijn werk serieus moet bekomen op zo'n dagen.Combineer dit alles (kou, stress) dan nog eens met slapeloze nachten en dan heb je de perfecte mix om pijn te lijden.

Tegen de kou kan ik niks anders doen dan me warm aankleden: thermisch ondergoed, sneeuwbotjes, dikke donsjas, sjaal, handschoenen.

Tegen de stress van het verkeer kan ik weinig doen. Hoewel... dochterlief neemt nu tòch de fiets en gaat de slechte stukken te voet, dat is dan toch al één school minder. En geloof me, 't is de slechtste van de twee. De mentaliteit van sommige ouders is zó kortzichtig en egoïstisch! Ze zouden beter een drive-in maken aan de school, dan zouden ze hun kinderen tot in de klas kunnen rijden.

Tegen de slapeloze nachten doe ik nu ook iets, op eigen initiatief. En ze kunnen de boom in met hun gewenning, want als ik niet kan slapen functioneer ik niet! Ik neem nu elke nacht een tabletje Alprazolam 50mg, spierontspanner en kalmeermiddel (geen slaapmiddel) en ik voel me herboren. De pijn is beduidend minder.
Wel, als dàt helpt dan doe ik dat! We hebben het hier uitvoerig besproken thuis, mijn ventje en ik, en we hebben besloten dat de kwaliteit van het leven voorgaat. Als ik door dat pilletje beter kan functioneren en daardoor ook meer energie heb, dan neem ik dat!

05-11-10

Lastig en moeilijk.

Ik heb het lastig en moeilijk de laatste tijd... Het is precies of de problemen en de rekeningen zich maar blijven opstapelen hier. Hoe hard we ook vechten tegen de bierkaai, het lijkt precies of er ons geen ademruimte gegund is. Het is het gevoel dat je moet hebben als drenkeling... je ziet nergens vasteland, je vind geen bodem onder je voeten maar je bent verplicht om te blijven watertrappelen, wil je niet verdrinken.
Alle stress die dat met zich meebrengt, lijkt zich tussen mijn schouderbladen en in mijn nek te verzamelen. De pijn en de spanning zijn een geseling. Gaan we nu serieus terug naar af? Asjeblieft laat het niet waar zijn!
Ik slik meer pijnstillers en spierontspanners dan tevoren. Oké, het zal nog niet overdreven zijn, maar twee pijnstillers per dag (dat was zondag) is er toch over vind ik... En als het dan nog zou geholpen hebben? No way José!
En slapen? Nope. Dat is er ook niet meer bij zonder kunstmatige coma. Damn! Ik ben zo boos. Ik dacht écht dat ik de goeie weg op was.
Waarom heb ik geen geldschijtende ezel?
Waarom win ik de Euromillions niet?
Waarom pakken ze me die beetje centjes ook nog af die ik nog kreeg en waar ik jarenlang heb voor gewerkt?
Dat beetje stempelgeld dat ik nog maandelijks bijgepast kreeg? Terwijl ik toch fulltime heb gewerkt sinds ik ben afgestudeerd en nooit ook maar één dag heb gestempeld?

01-09-10

Moedeloos, verdrietig en boos

Dat is hoe ik me vandaag voel.
Ik heb het natuurlijk al weken voelen aankomen en had eerder moeten ingrijpen, maar helaas...
Dan denk ik dat ik het wel zal redden met een warm bad, vroeg naar bed, op tijd en stond een pijnstiller en een spierontspanner... terwijl dat in dit stadium alleen maar lapmiddelen zijn...
Een bezoek aan de osteopaat dringt zich weer op, mijn wekelijkse massage bij de kinesiste brengt me geen soelaas meer. Zij priemt uit alle macht haar vingers in mijn spieren en ik voel het niet eens!
Maar de osteopaat is pas terug uit verlof en zijn agenda zit overvol... ik kan pas volgende week dinsdag naar hem toe. Het lijkt een eeuwigheid, bijna onoverkomelijk, nog zó lang!

Mijn nek en schouders zitten vast, doen pijn en bezorgen me een soort chronische spanningshoofdpijn.
En ik ben boos en verdrietig omdat ik niet 'normaal' functioneer terwijl ik dat zo graag zou willen...
Half de vrouw, half de moeder die ik zou moeten zijn.
Dat het maar gauw volgende week dinsdag is, zodat ik eindelijke verlost geraak van deze acute opsteker... Ondertussen gaan we ons nog wel wat verder beredderen met hete baden, warme dekentjes en af en toe een pijnstiller.

Ik wil van dat juk in mijn nek verlost zijn met aan elke kant twintig kilo ballast.
Ik wil nú mijn ogen dicht doen en ze pas dinsdag weer opendoen...

13-08-10

Vakantie = veel hooi op de vork...

Wat wil je? Met twee jonge kinderen waarvan ééntje al zalig begint te puberen?
Ik kan ze moeilijk achter het behang plakken toch?
Het zijn mijn kids, mijn verantwoordelijkheid... en dat mijn ziekte me hierbij soms serieus in de weg staat is een handicap... zeer zeker!

Want, in tegenstelling tot andere moeders, zal ik waarschijnlijk net dat ietsje eerder kwaad worden. Mijn zenuwen staan nu eenmaal wat strakker gespannen dan van iemand anders... Ik ben overgevoelig voor lawaai en soms loop ik letterlijk bijna de muren op als er op twee plaatsen een televisie opstaat... er tegelijkertijd nog ergens een computerspelletje wordt gespeeld en ik ondertussen ook nog het gevoel heb dat ik geen minuut wordt gerust gelaten. Laten we dan het bijna constante gekibbel tussen broer en zus nog terzijde laten... Wees gerust, ik voel me dan heel erg schuldig als ik weer eens in een Franse colère ben geschoten... Niemand heeft daar deugd van, zij niet en ik al zeker niet... Laten bekvechten en negeren adviseert men mij. Heb ik geprobeerd... soms heb ik de indruk dat als ik niet zou ingrijpen ze elkaar zouden vermoorden... Verkeerde, vervormde indruk? Ik weet het niet, ik laat het gewoon zover niet komen.

Veel hulp in het huishouden mag ik van mijn ventje niet verwachten. Hij werkt zich zowiezo al bijna te pletter zodat we eindelijk eens financieel wat kunnen recupereren. Dus zorg ik er ook nog eens voor dat hij zich zo min mogelijk hoeft aan te trekken van boodschappen doen, koken, organiseren,...

En daarnaast wil je ook nog wel eens leuke dingen gaan doen, met het gezin of alleen.

Het is een beetje veel geweest... we zijn nu half augustus en ik begin het te voelen in al mijn ledematen.
Of ligt het aan het weer dat toch eigenlijk wel wat beter zou kunnen voor de tijd van het jaar?

Met gemengde gevoelens zie ik het einde van augustus naderen.
Blij dat de gewone routine weer zal beginnen en verdrietig omdat de zomer dan ook alweer voorbij zal zijn.
Wenkbrauw ophalen

23:19 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (13) | Tags: moe, zomer, vakantie, kids, televisie, computerspelletjes, pijn |  Facebook |