04-09-12

Slaapendoscopie en het vervolg daarop.

De slaapendoscopie op 23 april is meegevallen. Ik was onder narcose, dus ik heb niets gevoeld van een cameraatje dat via mijn neus en/of mijn mond mijn keel inging. Ook nadien had ik geen nare na- of bijwerkingen, alleen was ik wel heel erg moe.
De uitslag van de endoscopie was verrassend. De achterkant van mijn tong is vrij breed. Dat samen met littekenweefsel van mijn schildklieroperatie, zorgen ervoor dat mijn keel vrijwel dicht zit en dat zeker 's nachts, want dan zakt alles naar achter zoals op deze foto en krijg ik geen lucht meer.

apneu.jpg

Ook tijdens de dag heb ik hier last van en dit kan volgens Dr. Lambrecht mee aan de oorzaak liggen van de spier- en gewrichtspijnen. Longfunctietesten wijzen uit dat ik een enorme longcapaciteit heb, maar die niet gebruik of kan gebruiken omwille van die obstructie in mijn keel. Dit leidt tot zuurstoftekorten in het lichaam met als gevolg verzuring en pijn.

Oplossing zou een operatie zijn, namelijk het weglaseren van stukjes uit de basis van mijn tong zodat er meer ruimte komt in mijn keel. Een vrij pijnlijke operatie, vergelijkbaar met het weghalen van de keelamandelen bij volwassenen... Wenkbrauw ophalen met 75% kans op slagen. Ik stond niet echt te springen om dit te laten doen maar Dr. Lambrecht en mijn huisdokter hebben mij overhaald het toch te doen. Ten eerste zou er iets fysisch kunnen worden gedaan aan de oorzaak van mijn probleem. Ten tweede ben ik nog te jong (Lachen) om het zo te laten en om de rest van mijn leven chemische rommel te nemen om een kunstmatige goede nachtrust te hebben...
Dus gaan we ervoor. De operatie is gepland voor 9 oktober.
Ik hoop dat het alle pijn waard zal zijn en dat ik bij die 75% zal zijn die erbij gebaat is!
Duimen maar!

28-02-09

Dubbel tegenstrijdig!

Vorige week voelde ik me goed in mijn vel. Ik had betrekkelijk weinig pijn, had zelfs momenten van geen pijn! Zalig! Ik wist niet wat ik voelde toen ik het me realiseerde! Voorzichtjes nek draaien naar links... naar rechts... schouders eens achteruit stretchen... ja, daar, bij het stretchen voelde ik het wel... maar het voelde allemaal vrij 'normaal'.
En dan begin je te dromen, zou het dan toch lukken? Zou ik dan toch nog terug een normaal leven kunnen hebben? En ook al weet je met zekerheid dat dat niet kan, toch hoop je altijd tegen beter weten in...
En dan word je overmoedig... en ga je een kleine manneke helpen leren skeeleren, ééntje die voor de eerste keer op wieltjes staat... en het hangt letterlijk een kwartier lang aan je armen... en je wéét gewoon dat het verkeerd is wat je doet... maar je weet alleen nog niet hoe je zal worden beboet, óf je zal worden beboet. En wees gerust, ik kreeg mijn boetedoening! Woensdag kon ik mijn armen niet meer opheffen, mijn bicepsen zaten keihard en waren zo pijnlijk dat er bijna misselijk van werd toen ik ze wilde losmasseren. Het heeft drie dagen geduurd eer ze terug normaal aanvoelden!
Door de pijn ga je dan bewegen ontzien, liever ´nù effkes niet! Gevolg: nog meer stijfheid en pijn en geen courage om zelf oefeningen te gaan doen... En geen yoga deze week want schoolvakantie! Volgende week ga ik twee keer, maandag en donderdag, kwestie van een beetje schade in te halen!
Hopelijk doe ik er goed aan!