16-06-11

Volgende week.

Volgende week is 't van dat (klik)!
En wie heeft er zijn huiswerk nog niet gemaakt denk je?
'k Zal er maar eens aan beginnen zeker om alles op te lijsten?
Zodat die brave dokter een beetje wegwijs geraakt uit mijn geschiedenis?

Ondertussen heb ik er ook nog altijd geen werk van gemaakt om naar een nieuwe huisarts uit te kijken.
Of eigenlijk wel, maar ik heb ze verdorie nog niet zelf gezien! Het is een groepspraktijk, man en vrouw.
En het eerste telefonisch contact was heel positief en helemaal anders dan ik gewoon ben.
Na mijn uitleg en de vraag of ik 's avonds mocht langskomen met mijn zoon, vond ze het beter om zelf langs te komen bij oma en niet te wachten tot 's avonds. Wat een openbaring!
En oma was alleszins vol lof, dus ja.
Maar er zijn hier zo weinig zieken in huis dat ik maar sporadisch de dokter eens nodig heb... en nu zal ik er werk van MOETEN maken om gewoon eens langs te gaan vooraleer ik naar Dr. Lambrechts ga.
Binnenkort heb ik ook weer een nieuw kinevoorschrift nodig en ik wil écht niet meer teruggaan naar de vorige, niet voor kinevoorschriften en niet voor andere voorschriften.
Voor niks nog eigenlijk!

Morgenavond trek ik dus richting nieuwe huisarts voor een gesprek, mèt een kopie van het dossiertje dat ik zal klaarmaken voor Dr. Lambrechts.
Ik kan niet meer wachten tot er hier écht nog eens iemand ziek valt...
Dus ik begin NU aan mijn huiswerk!
Tong uitsteken

 

18-04-10

Verplichte platte rust.

Af en toe wordt iemand met fibromyalgie weer eens hardhandig op de feiten gedrukt.
Dan hebben we weer eens een goeie dag zonder noemenswaardige pijn en dan beginnen we de grote schoonmaak te houden of andere zotte toeren uit te halen... we moeten er immers van profiteren en het maximum halen uit deze goeie dag!

FOUT! Want dat moeten we dan achteraf dubbel en dik bekopen!

En toch lopen we keer op keer in die valstrik die deze ziekte ons zet.
En ik ben zeker niet alleen! Mijn lotgenoten weten precies waar ik het over heb.
Gelukkig heb ik een maatje die me af en toe gewoon belet om uit mijn zeteltje te komen.
En in het zeteltje gaan liggen is ook al geen straf als hij geduldig zit te wachten tot ik me daar installeer om zich dan parmantig bovenop me te gaan leggen.
Knipogen

P1080618

 

20:01 Gepost door Bientje | Permalink | Commentaren (11) | Tags: fibromyalgie, rust, doseren, valstrik, ziekte, huisdier, kat |  Facebook |

20-04-09

Voorbij.

Ik ben er doorheen!
De administratieve rompslomp is bijna opgeruimd en ik sta weer 100% op de ziekenkas.
Ik haat die administratie, dat geloop, die paperassen waar men een aantal keuzes kan aankruisen, maar waar nèt jouw specifieke situatie niet tussen staat. Het geloop naar de vakbond, naar de ziekenkas, de honderden vragen waar geen pasklaar antwoord op is. Want je zal maar eens progressief tewerkgesteld zijn (50% werken en 50% op de ziekenkas) en dan je ontslag krijgen! Specifieker kan het niet denk ik! Wat ik ondertussen al wel weet is dat je niet beschermd bent als je progressief tewerkgesteld bent. Door de wet wordt je dan aanzien als werkend en kan je dus ontslagen worden. Maar ondertussen ben ik al weer een stuk wijzer geworden via de vakbond: in België kan alles... als werkgevers de termijnen respecteren en je correct uitbetalen, kunnen ze je ten alle tijde ontslaan.

Mijn werkgever kon zich dus niet verzoenen met mijn vraag om deeltijds te gaan werken en al helemaal niet met mijn vraag om ouderschapsverlof te nemen, ook al was dat ouderschapsverlof enkel en alleen voor mezelf bedoeld. Als je de keuze krijgt tussen deeltijds werken en een stukje bijgepast krijgen door de RVA of deeltijds werken zonder bijpassing, dan kiest ieder toch voor zijn profijt? Daarvoor bestaan die dingen toch? Het is een recht, maar blijkbaar niet voor iedereen...
Hij kon zich er niet mee verzoenen dat ik er twee namiddagen in de week niet zou zijn en heeft me dan maar als een hond de straat opgeschopt, ongeacht mijn capaciteiten, ongeacht mijn loyaliteit,...

11-12-08

Straf schrijven.

Ik had het gisteren weer heel zwaar. Telkens ik van dat ziekenhuis kom, lig ik in de knoop met mezelf. Iedere keer ben ik blij met de dag ademruimte tussen de behandelingen.
En dan dat rotweer, druilerige regen, regen, regen en nog eens regen!
Ik voel me een mislukkeling, een zwakkeling, een aanstelster. Iemand die het leven niet aankan terwijl ze nog niks 'ergs' heeft meegemaakt. Wat zal het dan zijn als ik écht iets ergs tegenkom? Als ik mijn ouders moet afgeven? Als er iets met mijn gezin gebeurt?
Gelukkig kan ik hier open met mijn ventje over praten.
Heb jij dan nog niks meegemaakt? vraagt hij zich af.
Het jarenlang sukkelen met een overactieve schildklier, die volgens de reumatologe de hoofdoorzaak zou zijn van deze ellende?
De onvrijwillige scheiding van je lievelingszus toen je nog te jong was om er iets tegen te kunnen beginnen?
Het anderhalve jaar dat je hebt gewerkt voor een schizofrene psychopaat van een baas, die je zou kapot hebben gekregen, had je toen de kracht uit je eigen niet gevonden om ander werk te zoeken en te vinden?
Het laat allemaal zijn sporen na.
Maar dan begin ik te denken aan die jonge vrouw die ik deze morgen ontmoette in het revalidatiecentrum. Ik hing mijn jas aan de kapstok en mijn blik viel op de schoen die eronder stond, met een stuk kunstbeen eraan. Een lachende jonge vrouw hinkte op krukken rond van het ene toestel naar het andere.
Zie je wel dat ik een aanstelster ben? zeg ik tegen mijn ventje.
Ik denk het niet, zegt mijn ventje, misschien doet ze zich net zo dapper voor als jij als je daar bent en zit ze thuis evengoed in zak en as. Of misschien heeft ze het allemaal al beter kunnen plaatsen dan jij?
Dat kan je zo op het zicht niet zeggen natuurlijk.

Ik zal honderd regeltjes straf moeten schrijven:
Ik ben geen aanstelster, ik ben ziek
Ik ben geen aanstelster, ik ben ziek
Ik ben geen aanstelster, ik ben ziek
Ik ben geen...

Zou het helpen?